Kur`an`ın anlattığı takva olayı, basit bir savunma, sıradan bir korku, kolay bir nefis koruması değil, iman ve amelle desteklenen bir aksiyon şeklindedir.

Kur`an “takva” ve “ittika” kelimelerini, sözlük anlamına yakın manalarda da kullanmaktadır. Bir kaç ayette bunun örneklerini görebiliriz.

“…Kim nefsinin bencil tutkularından `ittika ederse-korunursa`; işte onlar kurtuluşa erenlerdir.” (Teğabün: 16)

“…inkarcılar için hazırlanmış Cehennem ateşinden ittika edin (korunun)” (Al-i Imran: 131)

En geniş ve en kapsamlı koruma, Allah`ın korumasıdır. Allah`ın “rahmet” sıfatı bütün yaratılmışları korur. Ancak insan, kendi isteğiyle kendine zarar veren şeylerden Allah`ın korumasını ister, ya da işlediği fiillerin kötü karşılığı hakkında Allah`tan korkar. Burada koruma isteği daha çok, yapılan amellerin sonuçlarından dolayı duyulan bir korkudur.

Takva, insanın kendisini Allah`ın koruması altına koyarak ahirette zarar ve acı verecek şeylerden sakınması, ya da günahlardan uzak durması ve iyiliklere sarılmasıdır. Takva`nın bir çok tanımı vardır. Ve bu tanımlarda bir çelişki, sözkonusu değildir.

Sözgelimi `takva`yi Allah`ın emrettiklerini tutmak, yasaklarından kaçınmak diye tarif edenler  olduğu gibi; yapılması günah olanı yapmaktan, terkedilmesi günah olanı terk etmemekten çekinmektir. Allah`ın cezalandırmasından korkarak, O`nun verdiği bir nur ile O`na itaat etmektir. Allah`ın dışındakileri Allah`a tercih etmemektir, şeklinde tanımlayanlar olmuştur.

Bütün bu ve benzeri tanımlardan anlaşıldığı üzere takvanın özünde yatan incelik bir iman ve sorumluluk duygusudur. Şüphesiz ibadet, takvanın kendisi değil, fakat takvaya götüren davranıştır.

Ibadetler, ilahi emir ve yasakları yerine getirmek, takva ise, zarar verecek davranışlardan sakınmaktır.

Ayrıca takva; Allah`a kullukla beraber anıldığı gibi, Allah`a itaat etmekle veya Peygambere itaat etmekle de beraber anılmaktadır. Allah`tan ittika etmenin bir gereği, gönderilen elçiyi dinlemek ve O`na itaat etmektir.

Bu konuyu şu ayetle bağlayıp “Teavün” ibadetini izah etmeye çalışalım.

-“Allah`tan ittika edin ve aranızdaki anlaşmazlıkları düzeltin. Allah`a ve Rasülüne itaat edin” (Enfal: 1)

Teavün; karşılıklı yardımlaşmak, insanların birbirine yardımda, iyilikte bulunması demektir. Insanlar dünya hayatında birbirlerine muhtaçtır. Bu, toplu yaşamanın gereğidir. Diğer yandan yaratılıştaki farklılık, servet dağılımından ortaya çıkan zenginlik-yoksulluk gerçeği, güçlünün zayıfı ezme temayülü insanlararası yardımlaşmayı gerekli kılan unsurlardır.

Islam Dini, insanlar arasında yardımlaşmaya ve sosyal adalete büyük önem vermiştir. Zekat, fıtır sadakası, fidye, kurban ve yemin kefaretlerinde yoksulu doyurma gibi esaslar zenginle yoksul arasındaki yardımlaşmaya süreklilik kazandıran sosyal güvenlik ilkeleridir.

Kur`an-ı Kerim ve Hz. Muhammed (s.a.v)in sünnetinde yardımlaşmayı emir ve teşvik eden pekçok emir ve tavsiye vardır.

-“Iyilik ve takva hususunda birbirinizle yardımlaşın. Günah ve tecavüz (ve düşmanlık) üzerinde yardımlaşmayın” (Maide: 2)

Buradaki yardımlaşmanın, birbirlerine destek olmanın ölçüsü ve metodu bildirilmektedir. Iyilik, güzel, hayır amaçlarla yardım sahibine büyük ecir kazandırır. Fakat günah, haram, kötülük, zulüm, küfür ve düşmanlık konularında başkalarına yardımcı ve destek olmak, bu kötülüğü yapanların güçlenmesine ve şerrin/kötülüğün yayılıp güçlenmesine yardımcı olacağı için, yardımcı olanı da şerre ortak yapar. Herkes kötülüğün meydana  gelmesindeki pay ve katkısına göre sorumlu olur. Özellikle bu yardım ve destek sonucu bir kötülük çığırı açılırsa, bu kötülük devam ettiği nesiller süresince çığırı açanlar kendine düşen vebal payını yüklenirler. Bunun aksine iyilik, güzellik ve hayır çığırı açılmasına katkıda bulunanlar da, insanlar bu iyiliği ve hayrı işlediği sürece, sanki kendisi de işlemiş gibi ecir/sevap almaya devam eder.

Şimdi Peygamberimiz Hz. Muhammed (s.a.v)in mesajına kulak verelim:

-“Dünyada insanların bir sıkıntısını karşılayanların, Allah da ahirette bir sıkıntısını giderir.”

Yardımlaşmanın bir çok çeşidi vardır. Bir yoksula bir sadaka vermek, kurban etinden istifade ettirmek… yardım olduğu gibi, fikir danışana doğru, bilgi vermek de bir yardımlaşmadır. Zulüm ve haksızlığa uğrayanı zalimin zulmünden korumak yardımlaşma olduğu gibi; zalimin zulmüne engel olmak da yardımdır.

Sonuç olarak şunları söyleyebiliriz. Takva sahibi mü`minler insan ilişkilerinde muaveneti/yardımlaşmayı ihmal etmeden inanarak ibadetlerine devam ederlerse dünya ve ahiret saadetini elde etme yolunda mesafe kazanmış demektir. Bayram arefesinde bulunduğumuz şu günlerde bir ümmet projesi olarak devam etmekte olan Kurban kampanyaları, “takva” ve “Teavün” prensip ve ilkelerine ne kadar da güzel uymaktadır.

Allah Hac Suresi 37. ayette; “Onların ne etleri ne de kanları Allah`a ulaşır, fakat O`na sadece sizin takvanız ulaşır” buyurmaktadır.

Kurban, sosyal yardımlaşmanın bir göstergesidir. Irk, dil, renk ve coğrafya ayırımı gözetilmeksizin ümmet bilinci ve şuuruyla bu ibadetin yapılması son derece önemlidir ve hertürlü takdirin üstündedir. Zaten takva sahibi ve teavün ehli müslümanlardan da bu beklenir.

Idrakiyle müşerref olacağımız Kurban Bayramımızın hayırlara vesile olması temennisiyle…

“Başkasına yapılan gayriinsanî muamele, bendeki insanlığı tahrip eder.” (Immanuel Kant)

Itiraf ediyorum: Berlin Duvarı’nın yıkılmasının hemen akabinde çökmeye başlayan “Demir Perde”yle birlikte ideolojiler çağının da kapandığına inanmıştım. Dini ideolojileştirme veya din merkezli ideolojiler yaratma gayretlerinin dışında, en azından öngörülebilir bir zaman dilimi içinde alışılagelen, Batı menşeli ideolojilerin doğabileceğine ihtimal vermiyordum. Yanılmışım!

Hungtinton’un meşhur “Medeniyetler Çatışması” tezi ve benzerleriyle körüklenen (Müslüman) Doğu- (Hıristiyan) Batı gerginliği, muhtemeldir ki, Soğuk Savaş dönemindeki bu çatışmacı sürecin devamına yeni bir boyut ve istikamet kazandırmak içindi. Tarihin derinliklerinden günümüze taşınan Müslüman/Türk aleyhtarlığını güçlendirici argümanlar, önce fizikî şartlarlar oluşturularak tazelendi: Güce ve şiddete dayalı olayların müslüman ülkelerde sahnelenmesi; Batılı aydınların yeni ideoloji üretme, teori geliştirme kabiliyetlerine takviyede bulunarak, malzeme vererek yardımcı oldu. Türkler başta olmak üzere, Batı Avrupa’daki müslüman göçmenler üzerinden geliştirilen tezler, akl-ı selimin dudaklarını uçuklatacak cinsten… Ama ne yazık ki müslüman karşıtlığı, Batı’da artık geniş halk yığınlarında bir fenomen olarak kabul görürken; aydınlar da bu gelişmelere paralel olarak, aleyhtarlığın kriterlerini belirlediler.

Bir düşüncenin ideolojik mahiyet kazanabilmesi için kriterlerinin belirginleşmesi ve çerçevesinin çizilmesi gerekir. Çerçevesi belirlenen fikriyatın haklı, doğru ve iyi olduğu, (kendine göre) haksız, yanlış ve kötü olan öteki ile kıyaslanırken sınırlar da çizilerek, araya mesafeler konur. Halk yığınlarına değişik yollar ve metotlarla benimsetilir, kabul ettirilir. Artık kollektif şuur; “biz ve ötekiler” demeye başlar. Kitle iletişim araçlarına sahip olan güç odakları veya onları yönlendirmesini ve kullanmasını iyi bilenler, karşı tarafı yerine göre küçük düşürmek, yerine göre düşman göstermek için ellerine geçirdikleri bilgi ve belgeleri, kaydettikleri görüntüleri işlerine geldiği şekilde çarpıtırlar.

Anti-Müslüman Ideoloji

Bilhassa yeni yüzılın başlangıcından itibaren Batı dünyasında Islâm âlemine karşı konuşulan, yazılan ve çizilenleri olabildiğince takip eden ve müslümanlarla ilgili çarpıtılmış günlük haber ve yorum bombardımanına tutulan yerli toplumla bizatihi onyıllardan beri içiçe yaşayan birisi olarak, işin bu boyuta geleceğini kestirememiştim. Ta ki, Daniel Bax’ın; “Hatun und Marwa  (1)” başlıklı yorumundaki şu tesbiti okuyana kadar: “Müslüman düşmanlığı -Islâmizm gibi- bir ideolojidir”. Allah’tan Batı dünyasında çok az da olsa, Daniel Bax’lar gibi hadiseleri tarafsız ve vicdanî bir muhasebeyle yorumlayan entelektüeller var. Yoksa ne her Allah’ın günü kendi ‘açılım’ı veya darbe söylentileriyle meşgül olmaktan, başını Batı’da olup bitenlere çevirecek mecali olmayan aydınımızdan ve ne de buralarda olup da buradan bihaber olan temsilcilerimizden medet umulur. Makalenin başlığından da anlaşılacağı gibi, Almanya’da kendi aile fertleri tarafından “Töre Cinayeti”ne kurban gittiği bilinen Hatun Sürücü ile bir Alman tarafından mahkeme salonunda bıçaklanarak öldürülen Merve El Şerbini cinayeti arasındaki Alman medyası ve kamuoyunun çifte standardı sorgulanmaktadır. Yorumun devamında, Batı’nın üçüncü bin yıla daha yenilerde girdiğimiz bu yıllarda kendisine müslümandan nasıl yeni bir düşman yarattığının ipuçlarını görmek mümkün:

“Evet, Dresden’de işlenen cinayette asıl sebebin, müslümana duyulan kin olmasından dolayı, bu türden (cinayet) bir ilkdir.  Kendisini “Islâm eleştirisi” gibi sözde akılcı bir kılıfa sokmaya çalışan popüler müslüman düşmanlığı, 1980’li yıllarda “Türkler Defolun!” parolasıyla başlayan, daha sonra Mölln ve Solingen suikastlarıyla kendini ifade eden yabancı düşmanlığının en yeni şeklidir. Dresden’li zanlının aslen Rusya’dan gelmiş olmasına  bir mazaret davetiyesi çıkarmaktan ziyade, dini sebeplere dayalı bu ırkçılığın uluslararası boyutlarına vurgu yapılmalıdır. Çünkü; müslüman düşmanlığı –Islâmizm gibi- bir ideolojidir ve Rusya, Hindistan, Ortadoğu, Balkanlar gibi ülkelerde nice canlar aldı.”

Evet! Bu tesbite hiç tereddüt etmeden katılıyorum… Batı, müslüman karşıtlığını hatta kindarlığını nihayetinde bir ideolojik formata oturttu! Sosyalizm, faşizm veya kapitalizm gibi “Müslüman Aleyhtarlığı” da kendine has kriterleri olan bir ideolojidir artık. Bu ideoloji, diğerleri gibi iktisadî ve sosyal reformlar, kriterler getirme veya yeni bir siyasî sistem iddiasında değil… Bu ideolojinin tek hedefi; müslümanların kötü, Islâm’ın da ne kadar yanlış olduğunu göstermek suretiyle, kendisinden olanın doğru ve iyi olduğunu kabul ettirmek ve şu “Vahşi-Müslüman-Doğu”ya karşı “Medeni-Hıristiyan-Batı”nın dirlik ve birliğini sağlamak, saflarını sıklaştırmalarını temin etmektir. Bütün bu gayeler uğruna mücadelesini en üst seviyedekiler aracılığıyla yürütürken, Daniel Bax’ın dediği gibi, bu popüler ideoloji, “Islâm Eleştiricisi” kisvesine bürünmeyi ve güya aklî (rasyonel) metotları kullandığını vurgulamayı da ihmal etmeyecektir.

Toplumun Ortak Temayülleri

Avrupa, ne iktisadî ne de siyasî olarak 1970’li ve 80’li yılların Avrupa’sı değil artık… Avrupa Birliği’nin genişlemesinin aksine, ekonomik hayat daralmış, dün işgücü ithal eden ülkelerde bugün işsizlik alabildiğince artmış ve özellikle Müslüman/Türk göçmenlerin, geldikleri ülkelerine mümkünse hemen geri dönmeleri istenmektedir. Yarım yüzyılı geride bırakmış, üçüncü ve hatta dördüncü nesillerin yetişmekte olduğu bir zamanda göçmen Türk, dönmeği çok arzu etmesine rağmen, artık buralı yani Avrupalıdır!

Türk göçmenlerin nüfusça yoğun oldukları Avrupa ülkelerinde Anti-Müslüman akımın ideolojik bir özellik kazanmaya başlamasının iki ana sebebi var: Türklerin kalıcı olmaları ve ekonominin daralmasıyla işsizliğin artması… Buna ilaveten daha önce belirttiğimiz gibi, dünyayı yeniden şekillendirmeğe yeltenenlerin sahneledikleri “Medeniyetler Çatışması” bağlamındaki dünya çaplı Anti-Islâm ve Anti-Müslüman oluşum da, bu sürece lojistik destek sağlamıştır.

“Feindbild Moslem” adlı kitabın yazarı Kay Sokolowsky, “Islâm Düşmanlığı, ırkçılığın bir başka şeklidir” demesinin ardından;  müslüman aleyhtarı kışkırtıcılığı da, “çok tehlikeli bir ideoloji” olarak tanımlaması, gün geçtikçe kıta Avrupa’sında müslüman göçmenlere karşı gelişen tehlikeye dikkat çekmek açısından önemlidir.

Toplumun ortak temayülleri bugünden sabaha oluşmuyor. Ilk başlarda alaycı, aşağılayıcı fıkralar ve birahnelerde masabaşı sohbetleriyle başlayan Türk aleyhtarlığı zamanla ‘düşmanlaştırılan müslüman’ fenomenine dönüştü. Meselâ, Almanya’da yazılı ve görüntülü medyadaki sağ ve sol eksenli ideolojik tartışmaların yerini bu sefer Islâm’ı hedefleyen, müslümanı da sağından ve solundan çekiştiren tartışmalar aldı. Onun sadece dini değil; döneri, bakkalı, seyrettği tv kanalı, tuttuğu takımı, sakalı, başörtüsü, minaresiz camisi kadar minareli camisi, aile yapısı, namus telakkisi, evliliği kadar sokaktaki yürüyüşü de tartışma konusu oldu. Dünyanın başka köşelerinden gelen kötü görüntülerle kendi içlerinde onyıllardan beri yaşayan müslümanlar arasında öyle bir montajlama yapıldı ki, artık yerli vatandaş için bundan sonra yanıbaşındaki müslüman “kötü”ydü ve her türlü kötülüğün de müsebbibiydi.

Siz iyisiniz ama “Ötekiler”…

Şu veya bu sebepten dolayı sıkça ve samimi bir ortamda görüştüğünüz Alman dostlarınızın bile satır aralarında size hangi zaviyeden baktığını, biraz üstüne gidince de; “Canım sen öteki Türkler gibi değilsin” türünden biraz şahsınızı okşarken geri kalan, yani Alman dostunuzun ‘Öteki Türkler’ dediğini hangi kategoride değerlendirdiğini anlıyor ve rahatsız oluyorsunuz.

Sizin adetlerinize, dinî değerlerinize olan hassasiyetinize gıptayla bakan ve yakından tanıyınca takdir eden Alman, önceden pompalanan Anti-Müslüman-Türk propagandanın tesirinin tezahürü olarak hâlâ; “Siz Türkler bizi müslümanlaştırmak istiyorsunuz” diyorsa, bu menfur ideolojinin geniş halk yığınları üzerinde tesirinden ürkmek ve derhal karşı tedbirini almak gerekir.

Şahsen beni en çok korkutan ve bir o kadar da ciddiye aldığım kötü haber; burada yetişen çocuklarımız ve gençlerimizin bire bir yaşadıklarıyla ilgili, günlük hayatın içinden haberlerdir. Türk ve Müslüman kesime duyulan antipatiyi, nefreti, kini, dışlamayı, aşağılamayı, çocuklar ve gençlerin tavırlarından, yorumsuz aktardıkları haberlerden, duydukları rahatsızlık ve dışlanmışlık duygusundan çıkarabilirsiniz. Arkadan gelen eğitimli nesillerin yerli topluma niçin mesafeli durduğu son zamanlarda hep gündemdedir. Bu son derece tehlikeli bir gelişmedir ve asıl sebebi; dışlanmaktır. Tarafların, toplumun selameti, gelecek nesillerin huzuru ve Almanya’nın yüce menfaatleri uğruna birlikte çözüm üretebilmeleri için, Türkler nihayet saklandıkları siperlerinden çıkmalıdırlar!

Sen de mi Hâkim Bey?

Caminize minare yaptırmaya kalkışınca; “Bunlar bizi Islâmlaştıracaklar!” vaveylasıyla hevesinizi daha  kursağınızdayken boğarlar. Yerli toplumla biraz yakınlaşma, diyalog emareleri belirince, Almanya’nın en kalabalık Alman ve göçmen (Türk) nüfusuna sahip olan Kuzey Ren Vestfalya Eyaleti’nin Anayasa Mahkemesi Başkanı Hâkim Michael Bertrams gibi birisi aslî görevini unutarak, hıristiyan yerli halkı müslüman azınlığa karşı adeta kışkırtır.

Betrams, bir konferansta Protestan Kilisesi’ne mensup Almanlara; Islâm’ın ilerlemesine karşı açıkca tavır almaları tavsiyesinde bulunduğu konuşmasının devamında şu telkinlerde bulunuyordu: “Sizden birkısmınız bundan 75 yıl önce Nazilere ve devlete olan sadakatlarından dolayı onlarla işbirliği yapan  “Alman Hıristiyanlar”a karşı durduğu gibi, bugün de  Protestanlar, Almanya’da Islâm’a yakınlaşmalara (açılıma) direnmelidirler.(2) ”. Bir taraftan ırkçı Nazilerin hışmına uğrayan Almanya müslüman azınlığı, diğer taraftan da, adaleti sağlamakla yükümlü bir üst düzey devlet memuru, ülkesindeki müslümanları, Ikinci Dünya Savaşı’na sebep olan ve milyonlarca insanın katili Naziler kadar tehlikeli gördüğünü beyan ediyor.

Merve El-Şerbini’yi mahkeme salonunda bıçak darbeleriyle katleden Alman Alex W.’nin avukatı Veikko Bartel diyor ki; “Zanlının niçin öldürdüğünü sorgulamak için bu ülkenin toplum koşulları dikkate alınmalıdır. Müvekkilim tek başına fanatik bir yabancı düşmanı mıdır? Belki… Fakat bu aynı zamanda Islâm’ın siyasette ve medyadaki görüntüsüdür.(3)”. Fatura yine Islâm’a kesildi! Avukat Bartel; Almanya’nın medyasına ve siyasî dünyasına yansıtılan Islâm, zaten yamultulmuş, çarpıtılmış, deforma edilmiş, dinden ziyade bir “canavar”a benzetildiğinden, siz de bizim canimize anlayış gösterin, demek istiyor. Katilin avukatı kendi müvekkilinin pozisyonuna haklılık kazandırmaya gayret sarfederken, hiç uzaklara gitmesine gerek yok: Hâkim bey Protestanlara hitabında, şu müslümanları durdurun, dememiş miydi?

Ve böylesi üst düzeyden gelen, en üst perdeden yapılan kışkırtıcılık karşısında, bırakın yer yerinden oynamasını, şu entelektüellerin cirit attığı ve ondan da beteri, “Müslüman Üst Kuruluşlar”dan geçilmediği Almanya’da kimsenin kılı bile kıpırdamıyor.

Bir toplumun bazı örfî veya kültürel yönlerini eleştirmek başka, o değerlerin tamamını karalamak ise bambaşkadır! Batı Avrupa Türkleri veya Müslümanları o kadar karalandı ki, neredeyse çamur atılmamış yer kalmadı.

Yazar Kay Sokolowsky’nin dediği gibi; “Bu korkunç olay, Almanya’da salgın hastalık gibi yaygınlaşan bir nefretin ifadesidir. Fakat bu husumetin kendisi ve giderek yayılması üzerine en iyisi kimse konuşmak istemiyor.(4)”. Ama nihayet biz konuşmalıyız! Içtimai bünyenin kılcal damarlarına kadar nüfuz edebilen bu nefret dalgasının önüne geçilmelidir. Batı Avrupa Türkleri, “ağzı var ama dili yok” bir topluluk olmaktan kurtulmalı ve kendisini yine kendisi ifade etmeli, anlatmalı ve tanıtmalıdır.  Hakkınızda yalan yanlış konuşan sıradan vatandaşa engel olamazsınız… Gazetedeki her yanlış ve uydurma habere tekzip gönderemezsiniz… Sizi olduğunuzdan farklı gösteren, tarif eden yorumlar, resimler, sayısız makaleler, cilt cilt kitaplar karşısında yapılabilecek fazla birşeyiniz yoktur… Fakat kendinizi ifade edebilir, sizi siz tanıtabilirsiniz… Bunun için de savunma hatlarından artık çıkmanız şarttır! Sizin “bilir kişi”niz, “uzman”nınız yine ya siz, ya da sizden olmalıdır!

Eğer şimdiden köklü ve uzun vadeli tedbirler alınmazsa, ileride Anti-Müslüman ideolog ve demogoglarının kışkırtmaları kıta Avrupa’sındaki Türk/Müslüman varlığını, etno-kültürel çatışmalara varacak derecede tehdit edecektir.

1: Daniel Bax/taz,

26.10.2009

2: Hermann Horstkotte

Die Zeit, 8.10.2009

3: Gisela Friedrichsen

Spiegelonline, 26.10.09

4: “Feindbild Moslem (Düşman Müslüman)” kitabının yazarı Kay Sokolowsky ile Eren Güvercin’in yaptığı söyleşi (internet: grenzgängerbeatz), 2.11.09

Kurban Kavramı:

Kurban sözlükte, “yaklaşmak” anlamına gelir. Fıkıh dilinde, bu sözlük manasına uygun olarak, “Allah’a yaklaşmak için kesilen hayvan” anlamında kullanılır. Kur’an-ı Kerim’de “mensek”, “nüsük” ve “zibh” kelimeleri, bazen kurban manasına gelmektedir. Kurban kelimesi, geniş anlamda bütün kurban çeşitlerini, dar anlamda ise sadece udhiye (bayram) kurbanını içine alır.

Kurbanın Hükmü

ve Delili:

Kurban kesmek; zekât, bayram namazları ve fitreyle birlikte hicretin ikinci yılında meşru kılınmıştır.

Eyyam-ı Nahir’de (kurban bayramı günlerinde) Allah’a yaklaşmak için, ibadet niyetiyle kesilen özel hayvanlara Udhiye denir. Kurban deyince, dilimizde, diğer türleri bir yana bırakılarak, sadece udhiye kurbanı anlaşılır.

Kurbanın Amaçları

ve Işlevleri:

Udhiye kurbanı, hayat nimetine şükür, Allah’ın bu günlerde oğluna bedel olarak koç kesme emrini yerine getiren Ibrahim (as) Peygamberin mirasını diriltmek, sırata binit hazırlamak, günahların affı, hataların yok edilmesi için kesilir.

Hac: 22/34 ayetinde, her ümmete kurban kesmenin meşru kılındığı, bunun sebebinin de Allah adının anılması olduğu belirtilir. Bu da göstermektedir ki kurban, Allah’ın hatırlanması ve O’nun rızasının kazanılması için emrolunmuştur. Sayısız nimetlere bir şükür vesilesi ve Allah rızasının kazanılması için kurban bir fırsattır. Nitekim, Kevser: 108/1-2 ayetlerinde, Kevser nimetine bir şükran olarak kurban kesilmesi istenmektedir.

Hakikatte, kesilen kurbanın, ne eti, ne de kanı Allah’a gerekli değildir. Allah bu vesileyle sadece mü’minlerin, takvalarına, takarrub (yakınlaşma) hislerine bakmaktadır. Nitekim bir ayette de “Kurbanların ne etleri, ne de kanları Allah’a ulaşacaktır. Allah’a, ancak sizin takvanız ulaşır. Size olan hidayetine karşı, Allah’ı büyük tanımanız içindir ki, O, bunları böylece sizin emrinize vermiştir. Iyilik yapanları müjdele.” (Hac, 22/37) buyurularak bütün açıklığıyla ifade edilmiştir.

Saffat: 37/102-109 ayetlerinde de kurban kesmek, sırf Allah rızası için emredilmiştir. Bu emre itaatin ödüllendirileceği de vaat edilmiştir. Ayrıca, Ismail (a.s.) Peygamberin hatırası bizlere ibret olarak bırakılmış ve böylelikle babası Hz. Ibrahim ve oğlu Hz. Ismail’in iyi bir namla anılması sağlanmıştır.

Her yıl Müslümanlar tarafından binlerce kurban kesilmektedir. Bu bir Müslümanın Allah’a ibadet ve O’nun emrine sarılmak için her şeyi feda edebileceğinin sembolüdür.

Kurban Yükümlüsü:

Kurbanın temeli:

Sebebi: Kurbanın vacip olmasının sebebi vakittir. Vakit tekrar ettikçe, yani bir Müslüman şartlarını taşıdığı halde, ömrü boyunca kurban bayramına ulaştıkça, kendisine kurban kesmenin vacip olması da tekrar eder.

Rüknü: Kan akıtma, kurbanın rüknüdür. Bu sebeple, kesilen kurbanın sahih olabilmesi ve etinin yenebilmesi için, kan akıtma olmadan herhangi bir şekilde öldürülmemesi gerekir. Kan akıtmak, illeti akılla anlaşılmaz olduğundan, bunun yerine başkası, mesela aynını ve değerini tasadduk, kurban yerine geçmez.

Gerekli şartları taşıyanlara kurban kesmek vaciptir. Bu, sünnet-i ayn- müekkede olarak ifade edilir.

Hz. Peygamber’in bizzat kurban kestiği nakledilir. Hatta bir hadiste, “Hali vakti müsait olup da kurban kesmeyen mescidimize yaklaşmasın” (Ahmed bin Hanbel, Müsned, 2/321) şeklinde kesmeyenlere karşı sert ifadeler kullanmaktadır. Hicretin ikinci yılından bugüne kadar bütün Müslümanların kurban kesmeleri, bir icma-ı ümmet meydana getirmiştir.?

Kurbanın Vacib Olması

1) Islam: Bir ibadet olması dolayısıyla kurban, yalnız Müslümanlara vaciptir.

2) Zenginlik: Kendisine fitre ödemek vacip olan mükelleflerin kurban kesmesi de vaciptir.

3) Ikamet: Zorluk ve sıkıntıları ortadan kaldırmak için, yolculara kurban kesmek vacip değildir; ancak nafile olarak kesmesi caizdir.

Vakit: Kurban, eyyam-ı nahir denen, kurban bayramının birinci, ikinci ve üçüncü günlerinde vacip olur: Bu günler gelmezden önce kurban kesmek vacip değildir. Vakit, Kurban bayramının birinci günü fecri sadığın doğuşuyla girer ve üçüncü gün güneşin batmasına kadar devam eder. Bu vakit, namazda olduğu gibi geniştir: Hangi vakitte kesilir veya vakit sona ererse, vacip olması da buna göre kesinleşir ve artık zimmete borç olarak geçer.

Kurban mükellefliğinin düşmesi

1) Kurbanlığın Ölmesi:

Zengin bir kimsenin aldığı kurban ölürse, yerine başkasını alması gerekir.

Fakirin aldığı kurban ölürse, yerine yenisini almak gerekmez.

2) Kurbanlığın Kaybolması:

Zengin bir kimsenin kaybolan ilk kurbanı bulunduğunda, aldığı ilk kurbanı kestiyse ikincisini de kesmesi gerekmez. Fakat, ikinci olarak aldığını henüz kesmeden, birinci bulunursa, hakkında herhangi bir kurbanı kesmek vacip olduğundan dilediğini keser. Ikinci de kesilmeden eyyam-ı nahir geçerse ve birinci bulunursa, daha fiyatlı olanın farkı tasadduk edilir.

Fakirin birinci kurbanı kaybolduğunda, ikinci bir kurban aldıysa, bunu kessin veya kesmesin, ikisini de kesmek zorundadır. Ikinciyi alınca, ikinci bir borç altına girmiş olur. Çünkü fakirin bu borcu adak gibidir, ikinci bir kurban gerekmez.

Kaybolan kurban yerine yenisi alındığı halde, kesmeden eyyam-ı nahir geçse ve sonra ikincisi bulunsa, hayvanların her ikisi de kesilmez; değerli olanı zengin sahibi tarafından tasadduk edilir.

Adak kurbanı ölür veya kaybolursa, hem zenginden, hem fakirden borç düşer, yenisini almak gerekmez.

Kabir (Ölü) Kurbanı

1) Vasiyetsiz Kesilen

Kabir Kurbanı:

Ölü için kurban kesmek caizdir. Kabir kurbanında da bayram kurbanının şartları aranır. Kendi arzusuyla kurban keserek sevabını ölüye bağışlamak isteyen, kimse yılın herhangi bir gününde kesebilir. Ancak arefe günü kesmesi efdaldir. Zira arefe günü kesilince fakir fukara etleri bayramdan hemen önce alacak ve daha fazla sevineceklerdir. Kabir kurbanının bayram günleri kesileceği görüşü de bulunmaktadır. Bununla birlikte bu görüşe göre kurban niyetiyle kesilecekse bayram günleri, sadaka olarak kesilecekse arzu edilen günlerde kesilebilir. Vasiyetsiz olarak kesilecek kabir kurbanın etinden sahibi ve ailesi yiyebilir.

2) Vasiyet Üzerine Kesilen Kabir Kurbanı: Vefat edenin vasiyeti üzerine kurban kesilebilir. Ölmeden önce bir kimse kurban kesilmesini vasiyet etse ve ölse, mirasçıları tarafından kesilecek kurban mutlaka bayram günlerinde kesilmelidir. Çünkü bu durumda vasiyet edilen kurbana kurban kelimesi kullanılmasından dolayı özel vakit şartı girmiş olacaktır. Vasiyet üzerine kesilen kurbandan mirasçılar faydalanamazlar. Kurbanın tamamının tasadduk edilmesi gerekir. Ölünün vasiyeti olmadan onun parası ve malıyla kesilen kurban da vasiyet üzerine kesilmiş gibi işlem görür.

Kesimin Sahih Olması

Kesenle Ilgili Şartlar:

Allah’a Yakınlaşma:

Kurbanın sahih olması için kesenin niyeti, Allah’a yakınlaşma olmalıdır. Bunun dışındaki niyetlerle kesilen hayvanlar, kurban yerine geçmez. Niyetin, aslında kalple yapılması gerekir; ancak dille de yapmak uygun olur.

b) Niyetin Kesime

Bitişik Olması:

Namazda iftitah tekbirinde olduğu gibi, kurban keserken de niyetin kesme işlemiyle birlikte olması gerekir; bu şart, ancak zaruret halinde, mesela kesim başlayınca düşer.

c) Ortaklığın

Doğru Olması:

Ortakların hepsi Müslüman olmalıdır. Koyun ve keçi, ancak bir kişi için kurban edilebilir. Deve ve sığır, yedi kişiye kadar ortaklar arasında kurban edilebilir. Bir kişi, kendi başına kesmek üzere aldığı sığır ve deveye, sonradan altı veya daha az sayıda kişiyi ortak edebilir; ancak bu hareket tarzı mekruhtur. Yalnızca fakir, bu durumda hiç kimseyi ortak edemez; çünkü onun bu hayvanı adak gibidir. Her ortağın kurbanlık sığır veya devenin en az yedide birine sahip olması gerekir.

Udhiye kurbanı, şükür hedyi, ihsar ve av cezasına ait hedyler vb.de her ortağın niyeti kurban, hedy, kefaret gibi Allah’a ibadet olmalıdır. Ortakların, birinin niyeti et, diğeri bambaşka bir gaye, bir diğeri de takarrub (ibadet) için kesmek üzere ortak olması halinde, hepsinin kestiği batıl olur.

Ortak olarak kesilecek kurbanlarda her ortağın niyetinin aynı, mesela hepsininki udhiye ve hepsininki şükür hedyi olması şart değildir.

d) Kurban Sahibinin

Kesme Izni Vermesi:

Kurban vekâlet yoluyla da kestirilebilir. Bu durumda vekâlet, kurbanlık alım ve kesimini de kapsayabilir. Özellikle ülke içinde veya dışında daha ihtiyaç sahibi ülkeler ve bölgeler için çeşitli vakıf ve dernek gibi örgütlere vekâlet verilebilir. Aranan tek şart, örgütün güvenilir, kurbanı her yönüyle amacına uygun kesen, etlerini, derilerini ve diğer aksamını doğru yerlere ulaştıran bir örgüt olmasıdır. Böyle durumlarda, vekâletin kurban bayramından önce veya bayramdaki kesim günlerinde uygun zamanda verilmesi, taraflar için yararlı ve doğru olur. Kesen başkası olunca, kurban sahibinin açık veya delalet yollu izninin bulunması gerekir.

e) Besmele Çekmek:

Besmele, tezkiyenin sahih olma şartlarını incelerken genişçe ele alınmıştı.

f) Özel Vaktinde

Kesmek:

Udhiye kurbanının sahih olması için, özel vaktinde, yani eyyamı nahir veya kurban bayramı günleri denen Zilhicce ayının on, onbir ve onikinci gününde kesilmesi gerekir. Kurbanın gece kesilmesi kerahatle caizdir. Kurbanın son kesim vakti, bayramın üçüncü günü güneşin batmasıyla biter.

Kurban, belirtilen vakit içinde kesilmeyince, borç düşmeyip zimmette kalır; ancak kurbanın kesilmesi caiz değildir. Kan akıtmak artık tasadduka dönüşür. Zengin kimse, kurbanlık hayvanı satın aldıysa, onu canlı veya bedel olarak, satın almadıysa, bedel olarak tasadduk eder. Hayvanın hiçbir şeyinden faydalanamaz, etinden yiyemez. Bununla birlikte, kurbanlık kesilirse, aynı hükümlere uyularak yemeden ve noksanlık getirmeden tasadduk edilir, bunlara uyulmazsa değerleri ödenir.

Fakir kimse ise, kurbanı canlı olarak tasadduk etmek zorundadır, ondan hiçbir şekilde faydalanamaz.

Allah’a hamd u senalar olsun son altı seneden bu tarafa bütün hacılarımızın fetvadan sorumlu hocası olarak hacılarımıza hizmet etmeye çalışıyoruz. Hac ibadeti zor bir ibadettir. Bundan dolayıdır ki, “Hac meşakkattir” buyurulmuştur. Yine Hac ibadetinin taşımış olduğu bu ağırlık ve zorluk sebebiyle, hac veya umre yapmaya niyet ederken diğer ibadetlerin niyetinde bulunmayan bir tabir kullanarak niyet ederiz ve “Ya rabbi onu bana kolay kıl, onu benden kabul et” duasını yaparız. Peşinen kabul ederiz ki yapacağımız bu ibadetlerin ifasında zorluklar vardır ve bu ibadetlerin kabulüne çok büyük engeller vardır. Büyüklerimiz hacca niyetlenenlere  “yanınıza bolca harçlık ve çuvallar dolusu sabır alın” diye tavsiye ederken de bunu vurgularlarmış. Yani çokça sadaka vereceksiniz, yine sabretmeyi gerekli kılacak bir çok pozisyonlarla karşılaşacaksınız, ona göre hazırlıklı olmalısınız demek isterlermiş.

Işte biz ifa etmiş olduğumuz bu görevimizle hacılarımızın, daha sahih, eksiksiz ve onların Hac ilmihali açısından daha az problemli bir ibadet yapmalarına yardımcı olmaya çalışıyoruz. Hac Ilmihali diğer ibadetlerin ilmihallerinden çok farklıdır. Çünkü bir noktada yapılan bir ibadet değil, Hac ve Umre ibadetleri. Ka’be’de, Safa-Merve arasında, Arafatta, Müzdelife’de, Mina’da hatta Medine-i Münevvere yakınlarından başlayan büyük bir harita üzerinde bu ibadetler gerçekleşmekte. Ayrıca ihram denilen bir hadise var ki, normal zamanda helal olan bir çok şey, ihramda iken haram olmakta ve siz uyanıkken, uyurken, otururken, gezerken yani her halde bu yasakları muhafaza etmeniz lazım. Yoksa her ihram yasağının ihlalinde bir ceza-i müeyyide ile karşı karşıya gelirsiniz. Bu çoğu zaman sadaka vermek ve kurban kesmek gibi maddi cezalar olur. Bazan öyle hatalar olur ki, yapılacak hac ve umreyi kökünden sarsabilir. Işte biz böyle pozisyonlarda hacılarımızın yanında oluruz ve yapılmış olan hataların meydana getirdiği hasarları tamir ederek, hac ve umrenin ilmihal açısından sahih olmasına çalışırız.

Işimiz sadece fetva vermekle de bitmez. Beş-altı bin hacımıza hizmet sunarken, bazan şahsi, bazan ailevi, bazan arkadaşlar arasında sadır olabilecek kimi psikolojik ve sosyal konularda da onlara yardımcı oluruz. Tabiri caizse kendi çapımızda rehabilite ve arabuluculuk görevlerini de yerine getiririz. Gerçekten zaman zaman zorlandığımız da olur. Fakat hacılarımızdan alacağımız “Allah sizden ve bu teşkilatta çalışan herkesten razı olsun” duaları bizi rahatlatır ve tarifi mümkün olmayan bir iç huzuru verir. Bizi asıl memnun eden de bu olur.

Kafilelerimiz bir kısmı Medine-i Münevvere’den bir kısmı direkt olarak Avrupa’dan olmak üzere peyderpey Mekke-i Mükerreme’ye akmaya başladılar. Hergün otellerimiz yeni hacı kafilelerimizle neşelenmekte ve renklenmektedir. Tabi buna bağlı olarak bizim de ziyaretçilerimiz artmaktadır.

Hac ve umre ibadetleri bu zorluk ve meşakkatlerinin yanında birer muazzam ve muhteşem ibadetlerdir. Dini açıdan ve bir ibadet olarak bakıldığında “Iki umre kendi aralarında işlenecek günahlara keffaret olur; makbul ve mebrur olan haccın karşılığı ise ancak cennettir” müjdesinin verildiği birer ibadettir hac ve umre.. Yani hac ve umre ibadetlerini yapan müslümanlar, hayatlarının bundan sonraki bölümü için ülkelerine dönerken tertemiz ve yepyeni birer sayfa açmış olarak dönerler. Arafatta vakfe yapan bir müslümanın “Acaba ben de affedildim mi?” diye şüphe etmesi haramdır denilmiştir. Arafatın sıcak ortamı, vakfe yapan insanları güneş ışığı ve ısısı ile yakarken aynı zamanda günahlarının da yanıp yok olmasına sebep olur. Bundan büyük bir kazanç düşünülebilir mi?

Diğer yandan hac mevsimi, hikmetlerine tam manasıyla riayet edilerek gerçekleştirilemese bile, yine de müthiş bir kaynaşma, buluşma, hasret giderme, maddi ve manevi kazançlar elde etme mevsimidir. Asıl itibariyle hac, bütün Ümmet-i Muhammed’in yıllık genel kongresi hüvviyetindedir. Dünyada bundan daha büyük bir kalabalığın bir araya gelebildiği bir kongre yoktur. Ancak bu hikmet tam manasıyla ne anlaşılmakta ne de gereği yerine getirilmektedir. Buna rağmen herkes aynı gaye ve hedefle bir araya geliyor, herkes aynı şeylere inanıyor, herkes birbirine karşı son derece saygılı ve merhametli, milyonların bir araya gelmesine rağmen kayda değer bir tane bile kriminal olay yaşanmıyor. Sosyolojik olarak bu bile incelense dünya insanlığının alacağı çok büyük dersler vardır.

Hasbihal edecek bir çok şey var ama, biz bu kadarla yetinmek istiyoruz. Çünkü bu yazıyı yoğun çalışma ortamında ve ziyaretçilerimizden fırsat buldukça yazmaya çalıştık. Galiba sırada yine bir ziyaretçimiz var.. Görüşmek umuduyla.. Mekke-i Mükerreme’den selam ve dualar..

Bizler Avrupa`da doğup büyüyen nesil olarak anadilimiz Türkçeden bir hayli mahrum ve uzağız. Yeterince Türkçe okul eğitimi almamışız, kulaktan duyma velilerimiz ve çevremizden işittiğimizi kapmışız, Türkçeyi hiç doğru düzgün yazmamış ve tahminlerle yaşayıp, bir şeyler uydurmuşuz. Türkçemiz çok zayıf ve yetersizdir, hatta ve hatta yanlış ve gülünç boyutuna bile uzanmıştır. Mesela yengeç burcunun “kanser burcu” olarak tarif edildiğini daha önce duydunuz mu hiç? Almancadan yengeç burcu STERNZEICHEN KREBS’tir. Eee, kanser hastalığı da KREBS olduğuna göre. Bire bir tercümede dolayısıyla KANSER BURCU netice olarak ortaya çıkmaktadır. Bu “lisanı hakkıyla kullanamama sıkıntısını” sırf biz, yani buradaki doğup büyüyen kuşak olarak değil de, genel toplum olarak yaşamaktayız. Bu da yine yeterli şekilde Türkçe okumama ve yaşamamaktan kaynaklanan bir durumdur.

Şimdi sizlere bizzat şahid olduğum bazı yanlış ve yersiz kelime kullanımlarını paylaşmak istiyorum. Bunları inceledikten sonra isterseniz gülün, isterseniz ağlayın. Karar siz, değerli okuyucularımın takdirine kalmaktadır.

1) Adamın biri bir toplatıda kürsiye davet ediliyor ve konuşmasına başlarken, “Bendeniz bugün buraya teşrif ettim” diyor. Hoppala!!! Kendi şahsından konuşuyor ve “teşrif” kelimesini kullanıyor. Teşrif kelimesi Arapçadan, ŞIN, RA, FE kökünden gelir ve tahmin edeceğiniz gibi ŞEREFLENDIRMEK manasına gelir. Bu yüzden teşrif kelimesi Türkçemizde bir başka insan/şahıs hakkında kullanılır, fakat hiç bir zaman tekellüm eden (konuşan) kişi kendi şahsından bahsederken “BEN teşrif ettim” demez, diyemez. Bu abestir, ayıba kaçar. Somut olarak şu manaya gelir: “Efendim, ben bugün burada, gelişimle sizleri şereflendirmiş oldum” Bırakın da, varlığınızla diğer insanları şereflendirip, şereflendirmediğiniz hakkında onlar karar versin, siz değil.

2) Gelelim diğer bir misale: Arz etmek fiili. Bunun kullanım kuralını evvelden ben de tam manasıyla bilmezdim, Mehmed Şevket Eygi hocam izahatlı bir şekilde anlatmıştı ve ondan öğrenmiş oldum. Genç bir talebe Şevket beyle bir sohbeti esnasında “Hocam bana şunu şunu arz eder misiniz acaba? diye sormuş. Arz etmek kelimesinin manası göstermek, büyüğe sunmak ve takdimdir. Arz etmek daima aşağıdan yukarıya doğru olur. Yani karşınızdaki muhatabınıza “Lütfen bana arz edin.” derseniz, bu kullanım kendinizi derece bakımından ondan üstün koyduğunuz anlamına gelir ve karşı tarafı büyüteceğinize, küçültüp, aşağılamış olursuz. Siz bir kişiye bir şeyi arzedebilirsiniz, fakat o kişinin size bir şeyi arz etmesini isteyemezsiniz. Nezaket ve görgü bunu kabul etmez.

3) Yine bir toplantı esnasında başbakan konuşması için kürsiye çağırılıyor. Programın sunuçusu heyecanlı bir şekilde “Evet, şimdi de sayın başbakanımızı sahneye davet ediyorum.” diyor. Yahu bu adam sanatçı veya şarkıcı mı da, onu sahneye davet ediyorsun? Hiç siyasetçi bir adam konuşma yapması için sahneye çağırılır mı? Konuşmacının yeri kürsidir, sahne değil.

4) Hemen ardından konuşmasını bitiren şahıs lafı hatibe bırakıyor. Laf ve söz Türkçemizde aynı manalara gelmiş olsa da, kullanımları bazı yerlerde farklıdır, bir incelik vardır. Bir insanı konuşmasını başlamak için davet ederseniz, ona sözü bırakırsınız, lafı bırakamazsınız. Bu yine yanlış ve yersiz bir kullanımdır. “Evet, lafı size bırakıyorum.” diyor. Buna verilecek cevap ise anca “Estağfirullah efendim, lafımı olur?” Ne diyelim?

5) Son olarakta en acayip ve hiç mi hiç mana teşkil etmeyen bir misal vermek istiyorum. Şu son zamanlarda bilhassa genç insanların dilinde sürekli dolaşan ve hiç düşmek bilmeyen “manyak” kelimesi. Bu kelimeyi sırf argo konuşan insanlardan değil, mühendislerden de işitiyorsunuz, avukatlardan da, doktorlardan da… Her halde “çok”, “felaket”, “müthiş” ve “acayip” gibi manalarda kullanılmak isteniyor bu kelime. “Abi ya, şu iş manyak güzel. ”Vallaha (aslında VALLAHI olması gerekir, VALLAHA diye bir kelime yoktur), manyak güzel olacak inşallah (inşAAllah)” vs. Allah aşkına, bir iş veya bir şey nasıl manyak güzel olur? Bunun manyağı varsa, akıllısı da var mı acaba? Ne kadar çirkin bir kullanım! Bu Türkçe lisanımıza adeta bir hakaret ve tecavüzdür. Manyak güzelmiş… Kimin manyak olduğu ortadadır efendim!

Ne kadar üzücü ve aynı zamanda gerçekçi ve korkunç örnekler. Üzülmemek elde değil. Bu şekilde yavaş yavaş güzelim Türkçemizden kopuyoruz ve uzaklaşıyoruz. Ve işin daha da üzücü ve vahim tarafı ise, bu yanlışlarımızın bilincinde ve şuurunda olmayışımız. Yanlışları olduğu gibi kabul edip, benimsememiz. Elbette hepimizin hataları vardır. Her insanın her şeyi bilmesi mümkün değildir. Lakin en azından bu önemli, ince ve hayati konularda kendimizi geliştirebiliriz. Onları önemseyip, ciddiye alabiliriz. Buda anca çok ve bilinçli bir şekilde okumak ve edebiyatla ilgilenip, meşgul olmakla olur. Neyin, nasıl ve nerede kullanılacağını, yazılı metinlerde okuya okuya öğrenip keşfetmektir. Dünyanın kuralı böyledir. Beşikten mezara kadar ilim öğrenmektir. Öyle 200- 300 kelimelik kelime hazinesiyle güçlü, etkileyici ve verimli bir insan, bir müslüman olunmaz. Bu yüzden hepimiz için geçerli olan bir tavsiyem: Türkçe öğrenmektir efendim!

Avrupa’da bir taraftan, Müslümanlar ve göçmenler hakkında hakaret dolu ifadeler kullanmak tabuları yıkmak olarak algılanırken, diğer taraftan, devletin Islam’a eşit muamele gösteremeyeceği yönündeki görüşlerle yeni tabular kuruluyor.

Daha önceleri kimi hukukçuların dile getirdiği ve Bavyera Eyalet Eski Başbakanlığı da yapan Dr. Günther Beckstein’ın üzerinde durduğu bu konuya şimdi Kuzey Ren Vestfalya Eyalet Anayasa Mahkemesi Başkanı Dr. Michael Bertrams da eğiliyor. Dr. Bertrams, biraz daha ileri giderek Islam’ın ilerlediği Almanya’da, kiliselerin sekülerizmi abarttığını da öne sürüyor.

Dr. Bertrams bu açıklamlarını Barmer Bildirisi1 olarak olarak bilinen ve 1934 yılında Barmer’de reformcu protestan Kilisesi’nin Nazi rejimine karşı kiliseyi koruma amacına yönelik bildirisinin değerlendirildiği Münster’deki bir toplantıda2 yapmış bulunuyor. Barmer Bildirisi’nde, devletin meşruiyeti tanınmasına rağmen, kiliselerin inanç ve yönetim yapısına müdahelesi de sert bir ifade ile eleştiriliyordu. Dr. Bertram da bu toplantıda, Barmer Bildirisi ışığında kilise-devlet ilişkilerini değerlendiriyor. Fakat, Bertrams’ın buradaki asıl değerlendirmeleri devlet-Islam ilişkileri üzerinde yoğunlaşıyor. Pek çok ön yargı ile yüklü konuşmasında Dr. Bertrams, “özgürlükçü düzenin anayasaya göre devamının sağlanması” için öncelikle, devletin dinler karsışındaki tarafsızlığı ve bütün dinlere eşit davranması ilkesinin, “Insan tasavvuru, özgürlükçü demokrasinin temelini yansıtan iki büyük Kilise” lehine bozulmasını da önermekten geri kalmıyor.

Anayasal bir görev olarak ön yargıların yıkılması için çalışması gereken Dr. Bertrams gibi bir yüksek hakim, her ne kadar görüşlerini şahsî görüş olarak yansıtsa da, “Bugün hâlâ, anayasal devletle barışamamış bir Islam dini” ifadesiyle Islam hakkındaki ön yargılarını hukuken/resmen pekiştirme çabasında bulunuyor.

Bertrams’ın görüşlerinin ön yargılar üzerine kurulu olduğunu, Kiliselere getirdiği, Islam aleyhinde aktif olmamak ve sekülerizmi abartmak suçlamalarında gördüğümüz gibi, Islam dinini, yabancı bir dinin Avrupa toplumuna nüfuz etmesi olarak tanımlamasında da görüyoruz. Dr. Bertrams’ın ön yargısına göre, Avrupa’da Islam’a olan ilgi giderek arttığı gibi, bu artışın temelinde  “Her şeyden önce yabancı bir dinin Avrupa toplumuna nüfuz etmesi, özellikle Almanya’da farklı yönleri ile ilerlemekte olan Islam dininin, Avrupa çapında yayılması” yatıyor. Dr. Bertrams’ın konuşma metninde “yabancı bir din”, “Islam” ve “ilerlemekte olan” kelimelerinin kalın harflerle yazılarak üzerine vurgu yapılması, hukukîlikten ziyade, şahsîliği yansıtıyor. Fakat, hâlen Eyalet Anayasa Mahkemesi Başkanı olan bir kişinin bu kelimeleri kullanması, Islam dinine karşı bir ön yargısı olduğunu gösteriyor. Nitekim, Dr. Bertrams’ın bu ön yargısının, Mahkeme Başkanı olarak önüne gelen Islam ile ilgili konulardaki kararına da etki yaptığı görülüyor. Dr. Bertrams buradan hareketle, Müslümanların, “helâl kesim yasağının kaldırılması, Islam dindersi, karışık yüzme derslerinden muafiyet, kamu hukukunun bir parçası olma hakkı” gibi isteklerinin de hukukî temelleri kalamayacağına inanıyor. Betrams’a göre, “Köln’deki Katedrale komşu bir Büyük Cami inşaa eden” Müslümanların hemen hemen hergün önümüze çıkan “devlet okullarında Müslüman bayanların Islamî Başörtüsü ile öğretmenlik yapma hakkı” gibi kabul edilemeyecek istekleri de bulunuyor. Bertrams burada Kiliseleri de Islam ile mücadeleye çağırıyor ve yoksa inandırıcılıklarını kaybedecekleri tehlikesi gördüğünü ifade ediyor. Bertrams’a göre, bütün bunlara karşı, ünlü protestan teolog Prof. Eberhard Jüngel’in, tüm dinlerin eşit kabul görmesi ve hatta, kendilerinin en doğru yol olduğu iddialarına da saygı gösterilmesi önerisinin aksine, Kiliseler aktif bir çalışma yapmaz ise, Islamla ilgili tartışmalarda bir “profil” ve “inandırıcılık” gücünü kaybetme tehlikesi ile de karşı karşıya gelecekleri uyarısında bulunuyor. Çünkü Bertrams’a göre kiliseler zaman zaman “sekülerizme olan eğilimlerini abartmaktan” da geri kalmıyorlar.

Bu zamana kadar Almanya’da, devletin Islam’a bakış açısını belirlemede rol oynayan Anayasayı Koruma Daireleri’ydi. Şimdi bu bakış açısına bir Eyalet Anayasa Mahkemesine başkanlık eden bir hakim katıldığına ve “Islam’ın” – Müslümanların değil – “kadın tasavuru” anayasaya aykırı olduğuna göre, devletin yapması gereken şey, tarafsızlığı bırakıp, “Eyalet anayasalarının eğitim ve okul ile ilgili maddelerinde açıktan veya ima yoluyla ifade edilen, bu toplumun dinî, ahlâkî ve kültürel köklerinin hristiyanlık olduğuna atıfta bulunmasından” hareketle “hristiyanlık lehine aktif bir pozisyon alması” gerekiyor.

Bu durumda, seküler devlet sistemi bakımından Fransız laikliği ile farklı bir yön izleyen, bazı durumlarda dinî kurumları kamu hukukunun bir parçası yapan, ama buna rağmen, dinler arasında tarafsız kalıp eşit tutum almayı zorunlu kılan Alman anayasasının ilgili maddelerinin askıya alınıp alınmayacağı sorusunu da sormak gerekiyor. Çünkü bu öneriler, mevcut anayasal sistemde doğrudan bir değişiklik öneriyor ve seküler devletin açıkça Hristiyanları kayırmasını, Müslümanlara karşı ise tavır almasını istiyor. Her halde, tabuları yıkmak demek, bu olsa gerek.

1 http://www.ekd.de/bekenntnisse/142.html

2 http://www.zeit.de/gesellschaft/zeitgeschehen/2009-10/rede-richter-muslime

Wenn Tabus

gebrochen werden…

Beleidigende Äußerungen über Muslime und Migranten sind eine Seite des öffentlichen Umgangs mit diesen Gruppen. Auf der anderen Seite werden der religiösen Gleichberechtigung immer wieder neue Steine in den Weg gelegt, indem behauptet wird, der Staat dürfe den Islam als Religionsgemeinschaft nicht auf dieselbe Stufe stellen wie andere Religionen. Nachdem sich diverse Juristen und zuletzt auch der ehemalige bayrische Ministerpräsident Dr. Günther Beckstein mit ähnlichen Äußerungen zu Wort gemeldet hatten, geht Dr. Michael Bertrams, Präsident des Verfassungsgerichtshofs Nordrhein-Westfalen, noch einen Schritt weiter und behauptet, die Kirchen würden angesichts des “Vordringen[s] fremder Religionen in unsere Gesellschaft, ins¬besondere die europaweite Ausbreitung des Islam” mit ihrer “Neigung zur Säkularisierung häufig übertreiben.”1

Dr. Bertrams sagte dies in einem Vortrag2 in Münster anlässlich des 75. Jahrestages der Barmer Theologischen Erklärung3, einem 1934 von der Ersten Bekenntnissynode in der Deutschen Evangelischen Kirche verabschiedeten Papier. Mit der Barmer Erklärung wollte sich die evangelische Kirche gegen die Vereinnahmung der christlichen Lehre durch die Nationalsozialisten zur Wehr setzen. Im Licht dieser Erklärung referierte Dr. Bertrams zum Verhältnis von Kirche und Staat.

Doch seine Ausführungen liefen letztendlich auf die Frage des Verhältnisses von Statt und Islam zu. In seinem mit zahlreichen Vorurteilen behafteten Vortrag vertritt er die Meinung, dass die gleichberechtigte Behandlung der Religionen vonseiten des Staates – “im Interesse der Erhaltung der freiheitlichen Ordnung” – zugunsten der “beiden großen christlichen Kirchen, deren christlich-jüdisches Menschenbild auch dem freiheitlichen Staat zugrunde liegt.”

umgeformt werden müsse.

Auch wenn Dr. Bertrams klarstellt, dies alles sei seine persönliche Meinung, werden doch mit Aussagen wie der Islam habe “seinen Frieden mit dem Verfassungsstaat noch nicht geschlossen”, Vorurteile von einer Person bestätigt, der irgendwann einmal doch in seiner Funktion dazu Stellung beziehen müsste.

Es ist aber nicht nur diese Aussage, die für Kopfzerbrechen sorgt. Diese “persönlichen Bekenntnisse” machen nur allzu deutlich, dass Dr. Michael Bertrams, Präsident des Landesverfassungsgerichtshofs, beim Thema Islam nicht unbefangen ist. Die Frage ist, inwieweit werden diese “persönlichen” Ansichten bei Entscheidungen in entsprechenden Fällen eine Rolle spielen werden. Denn auch zu diesen Fragen legt sich der Verfassungsrichter fest. Die Forderungen der Muslime, etwa die “Aufhebung des Schächtverbots, Einführung eines Islamkunde-Unterrichts, Befreiung vom gemeinsamen Schwimmunterricht, Anerkennung als Körperschaft des öffentlichen Rechts, Errichtung einer Großmoschee in der Nachbarschaft des Kölner Doms – und immer wieder: das Recht zum Tragen des islamischen Kopftuchs im staatlichen Schuldienst”, würden keine rechtliche Grundlage haben.

Bis heute haben sich die Verfassunsgsgericht in der Beziehung des Staates zum Islam im Sinne der Verfassung regulierend eingegriffen. Nun stehen wir aber einem Verfassungsrichter gegenüber, der die Meinung vertritt, das “Frauenbild des Islam” – nicht der Muslime – “steht in offenem Widerspruch zu elementaren Grundwerten unserer Verfassung.” Seine Schlussfolgerung ist: “Eine qualifizierte Partnerschaft setzt ferner voraus, dass dem Staat im Rahmen der dargelegten Grundsätze der Neutralität und Parität das Recht zugesprochen wird, zugunsten christlicher Positionen aktiv zu werden. Ich persönlich bejahe dies unter Hinweis darauf, dass die Erziehungs-und Schulartikel der Landesverfassungen sowohl offene als auch verdeckte Bezugnahmen auf das Christen¬tum als religiöse, ethische und kulturelle Wurzeln unserer Gesellschaft enthalten.”

Nun muss man sich fragen, ob auf diese Weise nicht gerade in der Verfassung geregelte Beziehung zwischen Staat und Religionsgemeinschaften, wonach der Staat den Religionsgemeinschaften – im Unterschied zum französisch-laizistischen Modell – grundsätzlich neutral und kooperativ gegenübersteht, ausgehöhlt und abgelehnt wird. Denn die Vorstellung Dr. Bertrams würde eine Veränderung des Verfassungssystems bedeuten, in dem das Christentum zur vom Staat bevorzugten Religion wird.

So muss es sich wohl anhören, wenn wieder ein Tabu gebrochen wird…

1 Die Hervorhebungen stammen vom Text Dr. Michael Bertrams.

2 http://www.zeit.de/gesellschaft/zeitgeschehen/2009-10/rede-richter-muslime

3 http://www.ekd.de/bekenntnisse/142.html

Dürüst ve samimi bir entegrasyon politikası istiyoruzeçimlerin ardından koalisyonun muhtemel tarafları olan CDU/CSU ve FDP hükümete ilişkin hararetli tartışmalar yaptıkları şu zamanlarda, müzakere konuları arasında entegrasyon politikaları da yer alıyor.

Önümüzdeki dört yıl için entegrasyon politikalarının ne yönde seyredeceği,  entegrasyon süreci için şüphesiz  çok büyük önem arzediyor.

Daha önemli olan ise bu konuların “nasıl” ele alınacağı. Bu hususta çok derinlere inmeye de gerek yok. Örneğin vatandaşlığa geçiş için vatandaşlık testi yapılıp yapılmayacağından daha da önemlisi, bu testin yabancılar tarafından kabul edilip edilmeyeceği. Aynı şekilde entegrasyon kurslarına katılmamanın cezalandırılması konusundan  daha önemli olan, göçmenlerin Almanya’yı tanıma ve Almancayı öğrenme isteğinin olup olmadığı. “Nasıl”ın ne anlama geldiğini açıklayabilmek için geçmişe dönüp bakmalıyız. Örneğin, Birlik partilerinin baskısıyla getirilen, aile birleşimi ile eşlerin Almanya’ya getirilmesi için Almancayı şart koşan düzenleme noktasında, hükümet tarafından göçmenlerin güven ve heveslerinin “nasıl” yokedildiğini gözler önüne serebiliriz

Bundan önceki hükümeti teşkil eden CDU/ CSU-SPD koalisyonunun aile birleşimi ile eşlerin ülkeye getirilmesiyle ilgili düşüncesi şu idi: Eşler gelecekleri ülkelerde Almanca öğrenirlerse, zorla evlendirmelerle daha iyi mücadele edebilirlerdi. Böylece eşler Almanya’ya geldikten sonra yardım ve koruma talep edebileceklerdi. Almancanın geldikten sonra öğrenilmesi çözüm değildi, çünkü eşlerin çoğunluğunu kocaları entegrasyon kurslarına göndermiyorlardı. Konu da öyle basite alınacak gibi değildi. Bavyera Içişleri Bakanı Joachim Herrmann’ın ifadesiyle, yılda 30.000 kadar zorla evlendirme gerçekleştiriliyordu. Ayrıca Sorumlu Devlet Bakanı Maria Böhmer ve Başbakan Angela Merkel’e bakılırsa Goethe Enstitüsü’ndeki testleri geçmek için 200-300 kelime bilgisi yeterli olacaktı, dolayısıyla olay büyütülmemeliydi.

Böylece derine inilmeden yürütülen ve geçiştirilen zorla evlendirme tartışmaları kamuoyunda bambaşka bir şekle büründü. Göçmen organizasyonlarının temsilcileri protesto yaptılar, eleştirilerde bulundular, hatta entegrasyon zirvesine bile gelmediler. Ikamet Yasası’ndaki yeni düzenlemelerin, özellikle de öne sürülen gerekçelerin kendilerini tatmin etmediğini dillendirdiler. Sorunun gerçek mahiyetiyle algınmadığı ve yeterince ciddiyetle yaklaşılmadığı hissine sahiptiler ve dolayısıyla güven eksikliği sözkonusuydu. Bunun da ne kadar haklı olduğu sonradan ortaya çıktı.

Belirtilen ilk gerekçeyi –mağdurların Almanca bilmeleri halinde kendilerini daha iyi savunabilecekleri – uzman konseyin tavsiyelerini reddetmesiyle hükümet kendisi bir kenara koydu. Böylece hükümetin bu konudaki samimiyeti darbe almış oldu. Sonunda zorla evlendirilen kişi buna iki yıl boyun eğiyorsa en iyi Almanca bilgisinin bile zaten yetmeyeceği dillendirilmeye başlandı.

Almanya’ya gelmelerinden sonra Almanca öğrenmelerinin eşler tarafından engellendiği gerekçesi de aynı şekilde hükümet tarafından bir kenara koyuldu. Ancak bu kez daha geç bir tarihte, yeni düzenlemenin üzerinden bir yıl geçtikten sonra. Hükümet bir soru önergesine verdiği cevapta yeni gelen göçmenlerde entegrasyon kurslarına katılımın 2005-2007 arasında özellikle Türkler’de yüzde 94 ile çok yüksek olduğunu açıkladı. Geriye kalan yüzde 6 oranında ise doğum, çocuk bakımı, hastalıklar, eğitim vb. nedenlerle katılamayanlar dikkate alınmamıştı bile.

Bavyera Içişler Bakanı bir ara öne çıkmış, sorunun çok büyük olduğunu, yılda 30.000 kadar Müslüman bayanın zorla evlendirildiğini bile iddia etmişti. Ancak bu rakamın gerçekle hiç uyuşmadığını da ortaya çıktı. Almanya’da 2007 yılında toplam 368.329 evlilik gerçekleşmişti. Herrmann’ın verdiği rakama doğru diyebilmek için, bu evliliklerin yüzde 10’unda  bayanın Müslüman olduğunu ve bunlarında neredeyse hepsinin zorla evlendirildiğini söylememiz gerekiyordu. Oysa Almanya’da Müslümanların toplam oranı zaten sadece yüzde 5 seviyesindeydi. Dolayısıyla bu gerekçe de dayanaktan yoksun kaldı.

Bununla beraber testlerin 200-300 kelime ile başarılacağı gerekçesinin de gerçekçi olmadığı zaten çok geç olmadan ifade edildi.  Birkaç soru önergesinin ardından hükümet bu seviyede Almanca bilgisi ile sınavın geçilemeyeceğini kendisi itiraf etmek durumunda kaldı.

Aile birleşimi ile ilgili dil bilme taleplerine getirilen tüm gerekçelerin boşa çıktığı acı ama gerçek. Bu gerekçelerin gerçek dışı olduklarını ve ayrıca  samimi  de olmadıklarını gelinen noktada açıkça görüyoruz. Bugün yıllar geçmiş olmasına rağmen Goethe Enstitüsü’ne veya bir dil kursuna gitmek için aileler birbirlerinden kilometrelerce uzakta yaşıyorlar. Gerekçe neydi hatırlayalım, Almanya’da kocalarının bu kişilerin kurslara gitmelerini engelleyecekleriydi. Şimdi ise zorla evlendirme mağdurundan daha fazla, birbirinden uzakta yaşamak zorunda olan aileler gerçeğiyle karşı karşıyayız.

Belirtilen gerekçeler ne kadar basit olsa ve zamanla boşa çıksalar da, kamuoyu önünde yapılan tartışmaları belirlediler. Televizyonlarda sabah ve akşam programlarında siyasiler hep aynı gerekçeleri öne sürerek, halka zorla evlendirmelerin çok büyük bir sorun olduğunu, mağdurların korunması gerektiği hissini aktardılar.

Bunlarda toplumu büyük ölçüde etkiledi. Hangi ölçüde olduğunu ise aşağıdaki araştırma gösteriyor. Federal Ayrımcılıkla Mücadele Birimi’nin Nisan 2009 tarihli araştırması toplumun çoğunluğunun Müslümanlara karşı önyargılı  olduğunu açıkça ortaya koydu. Toplum, “din” kelimesini duyduğun da neyi düşünüyordu? Ankete katılanların verdikleri cevaplara göre kelimelerin çağrışım zinciri şu şekildeydi: Din>Islam>gerici>kadına baskı>zorla evlendirme ve namus cinayeti.

Toplumun çoğunluğunun  algısı  üzüntü verici bu olayın sadece bir yüzü. Göçmenler bunun ötesinde büyük mağduriyetler yaşayan kesim oldular. Çoğunlukla ait olmadıkları bir köşeye itilmelerinin yanı sıra, birarada yaşamı bu anlamda da entegrasyon sürecini zorlaştıran toplumsal engellerle karşı karşıya kaldılar.

Politikacıların kontrolsüz göçü engellemek – zorla evlendirme ile ilgili düzenlemeleri arkasında bu vardı- için sahte gerekçelerle ve yalanlarla  yasada değişikliklere gitmeleri açık bir güven kaybına sebep oldu. Özellikle Türk kökenli göçmenler göç politikasına ilişkin tedbirlerin kurbanı oldular. Kendi beyanına göre hükümet bugün hala gerçekte kaç tane zorla evlendirme olayının gerçekleştiğine ilişkin bilgi verebilecek durumda değil.

Esasen göçmenlerden Almanya’ya dürüst olarak yönelmeleri ve sadık olmaları isteniyorsa, onlara karşı dürüst ve samimi olunmalı. Kontrolsüz göçün olmamasına ilişkin öne sürülebilecek gerekçeler çoğunlukla kabul edilebilir ve mantıklı. Almanya’da yaşayan göçmenler de Almanya’nın herkesin zararına olacak şeyleri yapmaması ve yapılmasına  izin vermemesi noktasında hemfikirler. Ancak bunun için bahsedilen konuların göçmenlerle de konuşulması, tartışmalardan dışlanmaları yerine onlarında dahil edilmeleri gerekiyor.

Bu bağlamda yukarıda verdiğimiz örnek olay, vatandaşlık veya entegrasyon politikaları konusunda yapılan  temel tartışmalar için de geçerli. Özellikle sahte gerekçe olgusuyla  birçok konuda sıklıkla karşılaşılıyor. Maalesef hükümetteki politikacıların çoğunluğu geçtiğimiz dört yılı aynı söylemlere geçirdiler ve göçmenlerin entegrasyonu yeterince istemeleri üzerinde durdular. Sahte tartışmaların sonuçlarını ve bu taleplerin manasızlığını gösterdiğimiz örnekle açıkça ortaya koymuş olduk.

Eine ehrliche und aufrichtige Integrationspolitik

Derzeit verhandeln die Koalitionspartner CDU/CSU und die FDP fieberhaft über die künftige Regierungs- und damit auch über die Integrationspolitik.

Eine ehrliche und aufrichtige Integrationspolitik

Derzeit verhandeln die Koalitionspartner CDU/CSU und die FDP fieberhaft über die künftige Regierungs- und damit auch über die Integrationspolitik.

Ob und mit welchem Inhalt viele Komplexe der Integrationspolitik in den kommenden vier Jahren geregelt werden, wird sicherlich enormen Einfluss auf den weiteren Integrationsprozess haben. Viel wichtiger wird es aber sein, „wie“ diese Themen behandelt werden. Dabei geht es nicht um Detailfragen. Weniger wichtig ist beispielsweise, ob vor der Einbürgerung ein Einbürgerungstest zu absolvieren ist als vielmehr die Frage, ob dieser Test von Ausländern angenommen wird. Ebenso ist weniger wichtig, ob die Verweigerung der Teilnahme an einem Integrationskurs mit Sanktionen bestraft wird als vielmehr der Wille des Migranten, Deutschland kennen- und Deutsch lernen zu wollen. Um die Bedeutung des „wie“ zu veranschaulichen, ist ein Rückblick erforderlich. Am Beispiel der Ehegattenzuzugsregelung, die auf Druck der Union an Sprachkenntnisse vor der Einreise geknüpft wurde, soll aufgezeigt werden, „wie“ man Vertrauen und Wille zunichte gemacht hat.

Der Gedanke bei der Ehegattenzuzugsregelung der schwarz-roten Regierung war: Wenn sich Ehegatten bereits im Herkunftsland Deutschkenntnisse aneignen, so die Argumentationskette damals, könnten sie sich viel besser gegen Zwangsehen zur Wehr setzen. Sie könnten Hilfe und Schutz in Anspruch nehmen, nachdem Sie in Deutschland eingereist sind. Das Erlernen der deutschen Sprache nach der Einreise sei keine Lösung, da viele Ehemänner ihre Frauen von Integrationskursen fernhielten. Und die Thematik sei nicht kleinzureden. Jährlich würden bis zu 30.000 Zwangsverheiratungen vorgenommen, so der Bayerische Innenminister Joachim Herrmann. Außerdem, so die für Integration zuständige Staatsministerin Maria Böhmer und Bundeskanzlerin Angela Merkel damals, würden lediglich 200-300 Wörter ausreichen, um den Deutschtest bei einem der Goethe-Institute im Ausland zu bestehen – man solle sich nicht anstellen.

Damit erlangte die bis dato ohnehin undifferenziert geführte Debatte um Zwangsehen in der Öffentlichkeit eine ganz andere Dimension. Vertreter von Migrantenorganisatoren protestierten, kritisierten und blieben sogar vom Integrationsgipfel fern. Sie konnten sich mit der neuen Regelung im Aufenthaltsgesetz und insbesondere dem Argumentationsmuster nicht anfreunden. So sehr das Problem auch wahr- und ernst genommen wurde, hatte man ein ungutes Gefühl. Man traute dem Braten nicht. Zu Recht, wie sich später herausstellen sollte.

Das oben aufgeführte erste Argument - Opfer könnten sich mit Deutschkenntnissen besser zu Wehr setzen – wurde durch die Bundesregierung selbst ad absurdum geführt, als sie sich weigerte dem Rat vieler Experten zu folgen. Die Aufrichtigkeit der Bundesregierung geriet ins Wanken – Opferschutz sieht anders aus. Schließlich helfen beste Deutschkenntnisse nicht, wenn ein Zwangsverheiratungsopfer die Ehe nicht zwei Jahre lang – irgendwie – über sich ergehen lässt.

Das Argument, dass das Erlernen der deutschen Sprache nach der Einreise von Ehemännern verhindert wird, hat die Bundesregierung ebenfalls selbst entkräftet. Diesmal allerdings viel später – knapp ein Jahr nach Inkrafttreten der Neuregelung. In einem Antwort auf eine parlamentarische Anfrage im Bundestag musste sie zugeben, dass sie Teilnahmequote von Neuzuwanderern in den Jahren 2005 bis 2007 - ! - unter Türken mit 94 Prozent besonders hoch war (Bundestagsdrucksache 16/9137, Anlage 3) Und bei den nicht teilnehmenden 6 Prozent waren Ausfälle durch Geburten, Kinderbetreuungszeiten, Krankheiten, Ausbildungen usw. noch nicht einmal berücksichtigt.

Irgendwann preschte der Bayerische Innenminister vor und versuchte das Ausmaß der Problematik mit bis zu 30.000 Zwangsverheiratungen von muslimischen Frauen pro Jahr zu veranschaulichen. Diese Zahl liegt jedoch fernab jeglicher Realität. Im Jahre 2007 wurden in Deutschland insgesamt 368.329 Ehen geschlossen. Selbst wenn in 10 Prozent dieser Eheschließungen die Frau eine Muslimin gewesen wäre, müsste fast jede Muslima unter Zwang verheiratet worden sein, damit die Zahl Herrmanns stimmt. Der Anteil aller Muslime in Deutschland liegt aber gerade einmal bei 5 Prozent.

Und auch das Argument, dass lediglich 200-300 Wörter für den Sprachtest verlangt würden, entpuppte sich als unwahr. Nach einem halben Dutzend parlamentarischer Anfragen an die Bundesregierung zum Thema, musste sie irgendwann widerwillig zugeben, dass der Test mit 200-300 Wörtern nicht zu meistern ist.

Traurig aber wahr, bröckelten nahezu sämtliche Argumente, mit denen die Sprachanforderungen vor dem Ehegattennachzug begründet wurden. Sie entpuppten sich als unwahr und unehrlich. Heute leben viele Ehegatten auch nach Jahren getrennt von Ihren Ehepartnern und müssen teilweise Hunderte von Kilometern zurücklegen, um an einem Goethe Institut, einen Sprachkurs zu besuchen. Aber in Deutschland wären Sie von ihren Ehemännern gehindert worden – na klar. Heute haben wir mehr Trennungs- als Zwangsverheiratungsopfer.

So abwegig diese Argumente auch waren und im Laufe der Zeit wie ein Kartenhaus zusammenfielen, die öffentliche Diskussion haben sie dennoch bestimmt. Angefangen früh Morgens in Frühstückssendungen bis zu den Abendstunden in Polittalkshows wurden immer wieder dieselben Argumente von ranghohen Politikern gebetsmühlenartig wiederholt. Man vermittelte dem Volk das Gefühl, dass Zwangsverheiratungen auch im zahlenmäßigen Ausmaß ein großes Problem seien und die Opfer geschützt werden müssen.

Dies hat die Aufnahmegesellschaft geprägt. Inwieweit, zeigt folgende Erhebung: Aus der Sinus-Millieu- Studie der Antidiskriminierungsstelle des Bundes aus April 2009 geht hervor, dass ein Großteil der Mehrheitsgesellschaft große Vorbehalte und Vorurteile gegenüber Muslimen hat. Woran denkt die Gesellschaft, wenn sie „Religion“ hört? Die Antworten der Befragten brachte u.a. folgende Assoziationskette zutage: Religion > Islam > rückständig > Unterdrückung der Frau > Zwangsheirat und Ehrenmord.

Die Wahrnehmung der Mehrheitsgesellschaft ist aber nur eine Seite der traurigen Medaille. Migranten sind in einem ganz besonderen Maße betroffen. Sie werden nicht nur in eine unangenehme Ecke gerückt, in die sie in den allermeisten Fällen nicht gehören, ihnen werden auch Steine in den Weg gelegt  in form von gesellschaftliche Hürden, die das soziale Zusammenleben und somit auch den Integrationsprozess erschweren.

Die Tatsache, dass Politiker mit Scheinargumenten und Unwahrheiten ein Gesetz durchgeboxt haben, um die unkontrollierte Zuwanderungen einzudämmen – das war der eigentlichen Hintergrund des Zwangsehenverhinderungsparagraphen –, hat zu deutlichem Vertrauensverlust geführt. Insbesondere türkische Migrantinnen wurden für eine Zuwanderungspolitische Maßnahme missbraucht und benutzt. Noch heute ist die Bundesregierung eigenen Angaben zufolge nicht in der Lage abzuschätzen, wie viele Zwangsverheiratungen tatsächlich durchgeführt werden.

Möchte man eine ehrliche Hinwendung von Migranten zu Deutschland und Loyalität, muss man ihnen gegenüber ehrlich und aufrichtig sein. Gründe, die gegen eine unkontrollierte Zuwanderung sprechen, sind in vielen Fällen plausibel und nachvollziehbar. Und Migranten, die in Deutschland leben, haben mindestens ein genau so großes Interesse daran, dass Deutschland nichts unternimmt oder zulässt, dass letztendlich allen schadet. Erforderlich allerdings, dass man mit ihnen und nicht gegen sie redet, sie in die Debatte mit einbindet, anstatt sie durch derartige Debatten auszugrenzen.

Das in diesem Zusammenhang aufgezeigte Beispiel ließe sich ohne Weiteres auch auf die Einbürgerungs- oder weitere Kerntdebatten der Integrationspolitik ausdehnen. Das gleiche Muster – vorschieben von öffentlichkeitswirksamen Scheinargumenten – ist oft zu finden. Leider haben viele Regierungspolitiker die vergangenen vier Jahre damit verbracht und im gleichen Atemzug Integrationswille von Migranten gefordert. Die Folgen von Scheindebatten und die Absurdität dieser Forderung lässt sich anhand einer Anekdote veranschaulichen.

Genelde oluşan anlaşmamazlık çocukların vekaletinin hangi tarafa verileceğidir. Vekalet hangi veli tarafına verilse, o kişi cocukların nerede yaşayıp yaşamayacağına veya hangi okula gidip gidemeyeceğine karar verir. (Aufenthaltsbestimmungsrecht). Vekaletin yanında bir de çocuklarını ziyaret etme hakkı da en çok rastlanan sorunlardan biridir.

Her iki taraf ve çocuklarda birbirlerini görmeye ve zaman geçirmeye haklari vardır. Veliler dışında bu hak tabiki de kardeş kardeşi görme gibi veya büyük annesi ve büyük babası için de geçerlidir. Hukuk çocuk gelişiminde velilerin ikisinin de çocuk için çok önem taşıdığı belirtiyor. En mantıklısı iki velinin beraber karar alıp bu konu hakkında beraberce bir çözüm yolu bulmalarıdır. Çocuğun az göreceği tarafa daha çok ilgi için ziyaret zamanları sıklaştırılmalıdır.

Eğer vekaletin kimin alacağına karar verildiyse, bundan sonra da mahkeme devreye girebilir. Mahkeme genelde bu durumlarda vekaleti olmayan tarafa her 14 günde bir çocuğunu görmesi ve zaman geçirmesini sağlar. Iki veli arasında çok kötü bir ilişki varsa ve çocukta kötü bir etki yaratabileceğine savcı tarafından karar verilirse ziyaret hakkı vekaleti olmayan kişiden alınadabilir. Vekaleti olmayan velinin çocuğuyla arasında çok iyi bir ilişkisi varsa tabiki görüşmeleri daha sık gerçekleşmesi bile mümkün olur. Iki veli tarafından ziyaretler sorunsuz bir şekilde oluşuyorsa eğer.

Savcı çocuğun vekaletini hangi tarafa vereceğinde karar veremiyorsa, mahkeme bilirkişi raporu yaptırmayı uygun görür. Mesela çocuk psikoloğu devreye geçer. Çocuğun istekleri tabiki de dava sorumlusu biriyle de (çocuğun avukatı) savunulabilir. Bu kişi aile mahkemesinde anlaşılmazlık aşamasında devreye sokulur.

Eğer bazı davalarda çocukta gerçekleşen dayak, darbe söz konusuysa veya velinin teki bunu iddaa ediyorsa, mahkeme çocukla sorumlu bir kişinin ilgilenmesini uygun görür. Bu durum savcının görüşlerine bağlı birşeydir. Dayak veya darbe uygulanmış olmasa bile eğer savcı çocuk ile sorumlu bir kişinin ilgilenmesinde yarar görüyorsa, bu gerçekleşir.

Bu sorumlu kişiler çocuk koruma derneği tarafından düzenlenir.

Mahkeme için aile davalarında en önemli nokta çocukların kendilerini nerde ve nasıl iyi hissedecekleridir. Genelde veliler bencillik yaparak kendi isteklerini öne çıkarmaya çalışıp, çocuklarına ne kadar zarar verdiklerini görmezler. En çok görülen sıradan bir sorunda vekaleti olan velinin öteki tarafa ceza verme amacıyla çocuklarını görmesine izin vermemesidir. Ayrılıktan sonra bu konular için bir avukata gidip başvurmanız bu yüzden çok önemlidir. Kendiniz de davayı karşılama konusunda hiç bir şüphe ve korku oluşturmadan rahatlıkla bir avukata başvurabilirsiniz. Genelde aile davalarını (avukat ücretleri dahil) devlet karşılıyor. (Prozesskostenhilfe) Bunu tabiki de avukatınız ile ilk görüşmenizde de daha detaylı konuşabilirsiniz.

Ayrılmış olan eşler arasında çok tartışılan konu vekalet hakkı oluyor. Vekalet hakkı verilen kişinin çocuğu için gerçekleştirmesi gereken sorumluluğu tek başına üstlenmesidir. Vekalet hakkı ile ilgili sizleri gelecek ay daha detaylı bilgilendireceğim.

“Dur” dedi Rabbim bana. “Vuslat vakti gelmedi henüz”.  Her zaman usulca kulağıma fısıldayan Rabbim niye bu kadar yüksek sesle haykırmıştı ki? Dağ gibi  engeller ortadan kalkmıştı da, şeffaf bir engeli aşamamıştım. Bir  sebebi olmalıydı bunun. Elbette  ki vardı her şeyin olduğu gibi. Sebebi suçlarımdı, amellerimdi. Geriye dönüp bir bakıverince gördüm henüz bu kavuşmayı haketmediğimi.

Kalbime dokundum, sıcaktı. Ama yanmıyordu ateşler gibi. Gözlerime baktım, nemliydi. Ama  akmıyordu seller gibi. Dilime bakınca gördüm, aslında dost bildiğini yeterince zikretmediğini.  Ayaklarım koşacak kadar atik değilmiş meğer, dizlerimde ise hiç mi hiç derman yok. Güllerin kokusunu niye alamıyor ki burnum içine çektiği halde?

Yine de koca bir hasret birikmiş şu küçük yüreğimde. Davet kartımı elimden çektiklerinde  sanki ateşi küllenmiş kalbime bir üfürüverdi Yaradan. Tutuşuverdi  aniden kenardan kenardan. Önünü  kesemediğim gözyaşlarım, susturamadığım hıçkırıklarım, zaptedemediğim ızdırabım savaş açmıştı  bana. Savaşamadım. Dermansızdım. Sadece hayallerime sarıldım.

Güçsüzdüm. Güç, bileğini  bükmekti imtihanların. Sabırsızdım. Sabır, “acımadı ki!” diyebilmekti değen taşlara. Umutsuzdum. Umut, el uzatmaktı parıldayan her ışığa. Affını ummak Allah’tan, her defasında yüzsüzce  çıkmaktı karşısına. Ve pişkince…

Kenarda bekliyordu valizim  sabırsızca ve şişkince. Koca bir  demet sevgi toplamıştım aşık gönüllerden. Koca bir buket de dua  dostların dillerinden. Bir çift hatim, binbir yakarış haykırıyor derinden. Umutlar müşterekti. Karanlık mekanlardan, aydınlığa ermekti. Kurumuş yürekleri, Ravzada yeşertmekti.

Bir küçük beyaz kağıda  “AKABE” yazdım. “NUR DAĞI” yazdım. “HUDEYBIYE” yazdım.  Kıpkırmızı nazlı gülünü, yemyeşil  yaprağının altına saklayan MESCID’I NEBI ile buluşacaktım.   Elele tutuşup raksetmekti umudum HACER’ÜL ESVED’LE. Gözlerimi yumup, sadece dönmek, dua ile, aşk ile, zevk ile. Soluyarak akşamın serinliğinde mis  gibi gül kokularını.

“Dur” dedi Rabbim. “Elindekiyle yetin”. Rahlemin üstündeydi  Nur Dağı. Tırmanmalıydım. Galiba Akabe ayağımı bastığım her  yerdi. Hudeybiye Rabbimin “Dur!” dediği yerdi. Hudeybiye’den öteye geçiş yoktu bu sene  bana. Bağrıma taş, yarama tuz basarak geri dönmek gelirdi ancak  elimden. Ilahi emre itaat düşerdi  ancak bana.

Güzel Rabbim, işittim, itaat  ettim! Söyler misin, ne zaman  gerçekleşir benim fethim?

]]> http://www.hayatonline.eu/davetsiz-misafir/feed/ http://www.hayatonline.eu/hacc-kadin-ve-genc/ http://www.hayatonline.eu/hacc-kadin-ve-genc/#comments Wed, 06 Jan 2010 15:07:53 +0000 admin http://www.hayatonline.eu/?p=579 Hac, “kasıt, yöneliş ve yürüyüş” anlamına gelen bir kelimedir. Dinimizde ise, belli bir zaman diliminde, Mikat mahallinde başlayıp Medine ziyareti veya vedâ tavâfı ile son bulan ziyaretler, fiil ve terklerden oluşan bir ibadettir ki, şartlarını taşıyan kişiler üzerine ömürlerinde bir kere olmak üzere farzdır.

“Yöneliş ve yürüyüş” anlamından hareketle hac, saygın ve kutsal (Mescid-i Haram, Arafat, Müzdelife, Mina vs. gibi) özel mekanlar üzerinden sembolik olarak Allah’a yürünülen bir ibadettir. Nitekim Allah Rasulü (sas) de şöyle buyurarak buna işaret buyurmuştur: “Hacılar ve umreciler, Allah’a giden elçilerdir. Allah onların istediklerini verir, dualarını kabul eder, harcadıkları bir dirhemin karşılığında onlara bir milyon verir.” (El-Camiu’s Sagir, H. No: 3790) Böyle bir seyahata çıkmanın insana vereceği enerjiyi hesap edebilmek mümkün değildir. Ancak yaşanmak suretiyle anlaşılabilir. Bu sebeple de bir moral ve manevi destek eğitimi olan Hac yolculuğuna, bu kutlu seyahate halen çıkamamış olan genç yaşlı herkesi hararetle davet ediyoruz.

Her nadide ve değerli nimetin elde edilmesi zor olduğu gibi, Hac ibadetinin neticesinde elde edilecek nimetlere kavuşmak da o derece meşakkatli ve yorucudur. Islamî ibadetlerin en ağırı ve en sevaplısı cihad ibadetidir. Hac ibadetinde de bedensel anlamda yüksek oranda zahmet bulunduğu için hac ibadeti için de  “Hac, cihaddır” (El-Camiu’s Sagir, H. No: 3797) buyurulmuştur. Hac ibadetinin dışında hiçbir ibadetin niyetinde, yapılacak amel kalp ve dil ile ifade edilirken “Ya Rabbi onu bana kolay kıl ve onu benden kabul et” diye dua etmeyiz. Hac ibadetine başlama anlamı taşıyan niyette bile, yapılacak ibadetten elde edilecek karşılığa ulaşmanın zor ve elde edilecek şeyin değerinin üstün olduğuna işaret vardır. Bundan dolayı da hacca genç, dinç ve enerjik olunan yaşta gitmek daha güzeldir.

Kadınların Haccı

Hac, cihad anlamında olduğuna göre, imkan varsa zaman kaybedilmeden ailenin bütün fertleri böyle bir faziletten nasiplerini almalıdır. Imkanı olduğu ve bir engel bulunmadığı hallerde eşlerin ve gençlerin hacdan mahrum bırakılmaması gerekir. Kadınların ve gençlerin zaman zaman Islami olmayan mülahazalarla hacdan geri bırakıldığına şahit olmaktayız. Kadınlar için “hacca gidecek malı yok; tesettür ortamı uygun değil” gibi mazeretler, gençler için de “daha çok genç ve erken, biraz daha yaşı ilerlesin, evlensin, çoluk çocuğa karışsın öyle gider” gibi bahaneler ve engeller Islam’ın kabulü olan şeyler değildir. Bir ömür boyu saçını süpürge ederek kendisine hizmet eden eşini, şahsi malı yoktur diyerek hacca götürmekten imtina eden bir koca, en büyük haksızlığı bu can yoldaşına karşı işlemiş ve borçlu kalmış olur.

Biz tarihten biliyoruz ki, Peygamber Efendimiz (sav), kendisi hac yapmış, hanımları hac yapmış, sahabenin hanımları ve gençleri hac yapmışlardır. Şu iki hadis-i şerif bunun en çarpıcı iki örneğidir. Hz. Aişe (ra) anlatıyor: “Ey Allah’ın Resûlü, dedim, cihâdı amellerin en faziletlisi görüyoruz, biz de cihâd etmiyelim mi?” Şu cevabı verdi: “Ancak, cihâdın en  efdal ve en güzeli hacc-ı mebrûrdur.” Hz. Aişe der ki: “Bunu işittikten sonra haccı hiç bırakmadım.” (Buhârî, Hacc 4, Cezâu’s-Sayd 26, Cihâd 1; Kütüb-ü Sitte, H. No: 1163) Ibnu Abbâs (ra) anlatıyor: “Hz. Üsâme (ra) Arafat’tan Müzdelife’ye kadar Resûlullah (sav)’ın terkisinde idi. Sonra Müzdelife’den Mina’ya kadar da Fadl Ibnu Abbâs (ra)’ı terkisine aldı..” (Müslim, Hacc 266, (1281); Kütüb-ü Sitte, H. No: 1437) Hadislerden anlıyoruz ki, Hz. Aişe validemiz hem Rasulullahla hem de O’ndan sonra haccı bırakmamıştır. Yine görüyoruz ki, sahabenin iki güzide genci Usame ve Fadl (ra)’lar Peygamberler Sultanı ile ve O’nun devesinin terkisinde bizzat hac yapmışlardır.

Genç’in Haccı

Hac ibadetini yapan müslüman, Islâm’a gönül vermiş olmanın mutluluğunu ve hazzını yakından hisseder. Yeryüzündeki bütün müslümanlarla bir olmanın ve kardeşliğin şuuruna erer. Dünyanın her tarafından her biri birer temsilci ve gözlemci sıfatında Mekke’ye akın eden müslümanlar, mîkat mahallinde dünyayı, dünyevî farklılığı, benliği ve ihtirasları temsil eden elbiselerini çıkarırlar. Herkesi eşitleyen, birleştiren ve onları dünya Müslümanlığının bir seçkin üyesi olmanın bilincine erdiren ihram elbiselerini giyerler. Artık “ben” yok, “biz” tabiri vardır. Bu akan beyazlar seli içinde müslüman yok olur, sanki ölmeden önce ölümü ve âhiret hayatını yaşarlar. Hayatının baharında ve enerjisinin doruğunda olan bir genç, haccın ağır meşakkatlerine daha iyi dayandığı için, bedenen daha az yorgun olur, hem hac menasikini tam ve eksiksiz yapar hem de haccın bu ince hikmet ve sırlarını daha kolay kavrar ve kendisini hac sonrası hayatında daha dinamik, daha enerji dolu hisseder. Bundan dolayı genç iken hacca gitmeyi biz hararetle tavsiye ederiz. Yine tecrübe ile sabittir ki hacca giden neredeyse her yaşlı kardeşimiz döndüğünde “nolaydı otuz sene önce hac yapsaydım” diye temennide bulunur.

Haccın tarihi ve nostaljik boyutu üzerinde düşünülürse, müslümanların imanlarının nasıl da tazelendiğine şahit olunur. Ka’be-i muazzamaya varan bir kadın kendisini Hz. Ayşe (ra) validemizle özdeşleştirmez mi? Arafatı, müzdelifeyi ve Minayı ziyaret eden genç, Peygamber (as)’ın terkisindeki Usame ve Fadl (ra)’la aynı atmosferi paylaşmanın hazzını tatmaz mı? Kendisini onların halefi olarak hayata hazırlama bilincine varmaz mı?

Yukarda Haccın bir manevi destek eğitimi olduğunu söyledik. Çünkü hac ibadetinin eda edildiği kutsal mekanlar, Islâm peygamberinin ve arkadaşlarının tevhid ve adaleti hâkim kılma mücadelesini verdikleri müstesna makamlardır. Mekke ve çevresinde; Medine ve çevresinde bulunan ve tarihi olayların yaşandığı mübarek yerler, o süreçte yaşanmış acı tatlı anıların, âdeta bir film şeridi gibi bu kutsal mekânları ziyaret eden kişinin gözünün önünden geçmemesi mümkün mü? Bu duygu ve manevi seyir, mümine daha yoğun bir dinamizm kazandırır ve daha üst düzeyde bir sahiplenme şuuru verir.

Hac, mahşerin provasıdır. Dilleri, ırkları, bölgeleri, kültürleri, sosyal konum ve ekonomik güçleri farklı insanların, eşit statüde ve aynı renk ve tip elbiseler içinde Arafatta toplanması, akın akın bir mekandan diğer bir mekana akışması ve milyonların topluca ibadetler yapması, âhirette yaratıcının huzurunda yeniden dirilişin ve toplanışın bir örneğidir. Bu hali dünyada yaşayan bir müslüman kendisini ahiret hayatında ki diriliş ve toplanış gününe daha iyi hazırlar ve bu bilinci kazanmasında ona yardımcı olur.

Işte böyle bir ibadeti yerine getirerek aile boyu böyle bir eğitimden geçmek herşeye değer herhalde?