Kötüler ve Iyiler

Olay, Mısır veya Türkiye gibi bir müslüman ülkede vuku bulmuştu: Bir çocuk annesi ve aynı zamanda hamile olan genç Alman kadın, kendini bilmez, şımarık yerli müslüman erkeği uygunsuz hareketlerinden dolayı uyardığından, en bayağı hakaretlere maruz kalmıştı. Bir hıristiyan yabancı nasıl olur da müslüman yerli bir erkeğe insanlık dersi vermeğe kalkar… Genç kadının dinine hakaretler yağdıran adam, onu aşağılık, adi bir yaratık olarak nitelendirirken, bunlara ilaveten; “Islâm düşmanı terörist!” deyince, kendine son derece güveni olan kültürlü kadın, bir yabancı kadına bu derece hakaretler yağdıran müslüman yerli hakkında davacı olmuş ve mahkeme hıristiyan kadını haklı bularak yerliyi cezalandırmıştı.

Müslüman erkek, kendi ülkesinde hak arayan ve onu mahkûm ettiren bu hıristiyan kadının elde ettiği hukuk üstünlüğü karşısında çılgına dönmüştü. Daha hâkimlerin ve polislerin karşısında iken bu “aşağılık yaratığa” haddini bildirmeye karar verdi: Bıçağını çektiği gibi bütün dünya müslümanlarının intikamını bu kadından alırcasına var gücüyle hamile kadını tam on sekiz yerinden parçaladı. Karısını kurtarmak isteyen akademisyen kocasının vücuduna da hiç gözünü kırpmadan bıçağını sonuna kadar sapladı. Olaya müdahale etmek isteyen polis tabancasını çektiği gibi, karısını kurtarmaya çalışan sarışın, mavi gözlü yabancıya birkaç el ateş etti. Çünkü düşünmeğe zaman olmadığı bu yerde saldırgan, esmer tenli yerli müslüman erkek olamayacağına göre, olsa olsa şu bütün müslümanları yok etmeyi kafaya koymuş, terörist ruhlu sarışın hıristiyan olabilirdi… Zavallı genç kadın aldığı bıçak darbeleriyle oracıkta can verirken, kocası da bir taraftan saldırgan müslümanın bıçaklamasına ve diğer taraftan polisin kurşunlarına rağmen mucize kabili ağır yaralı olarak kurtuldu.

Olay duyulur duyulmaz, Alman televizyon kanalları, radyo istasyonları canlı yayınlarla ve bütün gazeteler manşetten bu haberi verirken; uluslararası haber ajansları da bütün dünyaya müslüman bir ülkede hıristiyan bir kadının mahkeme salonunda, hâkimler ve polislerin gözleri önünde vahşice bıçaklanarak öldürülmesini duyuruyorlardı.

Çok geçmeden Batı’nın güçlü medya kuruluşlarının yazılı ve görüntülü organları bu cinayet olayına adeta kilitlenmiş, irili ufaklı siyasî parti temsilcileri, devlet adamları da diğer taraftan bu olay üzerinden sözkonsu müslüman ülkenin şahsında bütün bir Islâm âlemine karşı sanki “Haçlı Seferleri” başlatmışlardı. Müslümanların ne derece kadın düşmanı, gerici, terörist ve Batı düşmanı olduklarını, ülkelerine gelen yabancılara dahi tahammülleri olmadıklarını her eli kalem tutan, ağzı laf yapan tekrarlarken, Avrupa ülkelerindeki müslüman göçmenlerin derhal sınır dışı edilmesi gerektiği konusunda da hemen hemen herkes hemfikirdi.

Sanki dünya çökmüş altında kalmıştı; nefes alamıyor, boğulur gibi oluyor, çırpınıyordu. “Ya Rabbi bizim başımıza gelen bu nedir? Neredeyse bir ömrü Almanya’da geçirmiş olan benim gibi milyonlarca müslüman şimdi nasıl sokağa çıkar?” diyordu ki, kendi sesine uyandı…

Inanılmaz bir acı içindeydi… Sağına soluna baktı, uzandığı koltuğun üzerinde uyuya kaldığını anladı ve derinden bir of çektikten sonra, “çok şükür kâbus görmüşüm” dedi.

Ve kâbustan beter gerçekler

Gerçi kâbustan kurtulduğuna sevinmişti adam, lâkin ondan daha beter bir Almanya gerçeği karşısında dünyası yeniden tarümar olmuştu:

01.07.2009 tarihinde Almanya’nın Dresden şehrindeki mahkeme salonunda Axel W. Adlı Alman tarafından 18 yerinden bıçaklanarak öldürülen Merve El Şerbini adlı Mısırlı 31 yaşındaki hamile kadının trajik olayı, unutmak üzere olduğu Mölln ve Solingen cinayetlerini yeniden hafızasında canlanmasına vesile olmuştu.

Hakikatle hayal arasında gidip gelirken birara kendi kendine dedi ki; meselâ sözkonusu olay Almanya yerine Türkiye’de vuku bulsaydı ve öldürülen kadın Mısırlı-Müslüman değil de, Alman-Hıristiyan olsaydı… Bu sefer gerçek, yukarıdaki “kâbus”un bin katı olarak hayatımızı cehenneme çevirmez miydi?

Biz yine de, çok şükür bu bir kâbustu diyerek teselli bulduk ama son 15-20 sene içierisinde Almanya’da Türk veya Müslüman kimliğinden dolayı nice insanlar öldürüldü. Bazen katiller “Çocuklar” oldu, bazen “Naziller” şimdi de Merve olayında olduğu gibi, “Rusya Almanı” katil olarak karşımıza çıktı.

Almanya yabancı düşmanı bir ülke değil! Almanya ne Türklere, ne de diğer Müslümanlara hasım bir ülke de değil! Tam tersine; AB içinde belki de müslüman ülkelerle en iyi münasebetleri olan ülkelerin başında gelir. Fakat Almanya’da yabancıların, başta Türkler olmak üzere diğer milliyetlerden müslümanların yakıldığı, öldürüldüğü ve belli mihraklar tarafından sürekli psikolojik tehdit altında oldukları bir vakıadır!

Allah muhafaza, eğer bir Türk veya Mısırlı kendi ülkesinde böylesi bir cinayet işleseydi, utancımızdan kahrolmamız yetmezmiş gibi, Almanya medyası ve kamuoyu bizi bir kaşık suda boğardı.

Daha çocuk yaştaki bir Ingiliz kıza Antalya’da tecavüz iddiasından tutuklanan Marco adlı Alman genç için bu ülkenin tv kanalları özel canlı yayınlar, açık oturumlar mı, gazetelerde çarşaf çarşaf yorumlar mı yapılmadı, Türkiye’yi yerden yere mi vurmadılar… Marco için kilisede âyinler yapıldı, mumlar yakıldı, dayanışma yürüyüşleri tertiplendi. Zehir-zemberek demeçlerler veren Alman siyasiler sanki Türkiye aleyhtarlığında yarışa girmişlerdi. Başbakandan dışişleri bakanına kadar üst düzeyde, bir millî, mesele gibi değerlendirilen bu yüz kızartıcı olay sanki Almanya’nın millî, meselesi oluvermişti aniden… Hatta üst düzey bir CDU’lu politikacı, Marco serbest bırakılmadığı taktirde Türkiye’nin AB Üyeliğinin tehlikeye girebileceği tehditini savuruyordu.

Merve olayında gözlerimiz o Almanya’yı aradı… Alman medyası, kamuoyu, siyasileri günlerce bu iğrenç ve dehşet verici olayı görmemezlikten, duymamazlıktan geldiler. Zaten sindirilmiş Almanya müslüman azınlığın birinden ses çıkarken, diğeri gerçeği görmemek için deve kuşu misâli kafasını adeta kuma soktu. Kendisinden olan için bu kadar duyarlı olan Alman medyası, kamuoyu ve siyasileri, 50 senelik geçmişine rağmen hâlâ öteki olarak gördüğü müslüman vatandaşlarına niçin sonuncu sınıf muamelesi yapıyor?

Alman Axel W. Başörtülü Merve’yi sırf müslüman olduğundan ve buna bağlı olarak, Islâm’a olan nefretinden dolayı acımadan öldürdü. Bu tesbitte Alman yorumcularının hemen hemen hepsinin görüşleri örtüşüyor.

Siz iyi olabilirsiniz fakat ötekiler de hep kötü değiller!

Solingen ve Mölln katliamlarını gerçekleştirenlerin Türke karşı duydukları kin, herhâlde doğuştan, ana karnında öğrenilmemişti. O gençleri yetiştiren, eğiten, onlara iyileri ve kötüleri öğreten, gösteren aileleri, çevreleri ve yönlendiren medyaları vardı.

Almanya müslüman düşmanı bir ülke değil! Fakat Almanya’da müslüman kimliğine sahip olmak; beraberinde birçok dezavantajları ve riskleri göğüslemek demektir. Özellikle başörtülü kadınların maruz kaldıkları tehlikeler bazen onların toplum içindeki hareket kabiliyetini ve sahasını sınırlayabiliyor. En yaralayıcısı da; çevredekilerin onlara aşağılayıcı ve dışlayıcı bir gözle bakmalarıdır. Merhum Merve El Şerbini şayet başörtülü olmasaydı muhtemelen Islâm düşmanı Axel W.’nin bıçak darbelerinin hedefi olmayacaktı.

Insanın kanını donduran “kâbus”un hakikisi, gerçeği; Merve El Şerbi’nin adaletin hanesinde, devletin himayesindeyken saldırıya uğramasıdır… Ve asıl kâbus, Almanya’nın bu olay karşısında günlerce susmasıdır! Niçin?… Biz müslümanlar bu suskunluktan korkuyoruz. Almanya bu sorunun cevabını henüz daha vermiş değil…

Almanya’da son yıllarda ısrarla “başörtüsü”nü Islâm’ın simgesi imiş gibi lanse edenler emellerine ulaştılar: Başörtülü temizlikçi olabilirsiniz fakat öğretmen değil! Almanya müslümanlarının bütün itirazlarına rağmen, “Radikal Islâm eşittir Başörtüsü” demeğe getirdiler. Bu ülkenin yazar-çizer takımının ve siyasetçisinin kahır ekseriyatı, başörtüsünün içindeki kafanın örümcek ağıyla örülmüş, gerici, cahil, medeniyetten yoksun kafalar olarak kamuoyuna takdim ettiler. Müslüman eşittir potensiyel terörist; her an patlamaya hazır bomba yorumlamasının ve kitlelere böyle yansıtılmasının neticesinde Axel W. de, “Terörist” diye saldırdığı Merve’yi öldürmekle, belki de kendine göre, iyi bir Hıristiyan-Alman’ın yapması gerekeni yapmıştı.

Almanya, bu sefer de katilin “Rusya Almanı” olduğunun arkasına sığınmamalıydı. Önde gelen gazeteler buna çok vurgu yaptılar. Solingen’nin katilleri “Çocuklar”, Mölln’ün katilleri “Neonaziler”, Dresden’in (Merve El Şerbini) katili de “Rusya Almanı” demekle vicdanları rahatlıyor ve kendilerini inandırabiliyorlarsa, o da kendi bilecekleri iştir…

Şunu gerçekten merak ediyoruz: Ülkesine akademisyen olarak gelmiş bir hamile kadını öldürecek kadar gözü dönmüş, müslüman düşmanı Axel’in başına Mervenin başına gelenler gelmiş olsaydı, acaba yine “Canım o bir Rusya Almanı” diyerek, şimdiki gibi, olayı görmemezlikten ve duymamazlıktan mı gelirdiniz?

Almanya sadece iyilerden ibaret bir ülke, müslümanlar da sadece kötülerden ibaret topluluklar değiller! Lütfen Çocuklarınıza, Neonazilerinize ve Rusya Almanlarınıza gözkulak olun! Bir daha yakılmak, dövülmek, aşağılanmak ve öldürülmek istemiyoruz.